"WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 27 



geschiedt door de waterstof, die zich aan de oppervlakte van het kwik vormt 

 in het element kwik-water-ijzer, dat door die aanraking gesloten wordt. Maar 

 de samentrekking verbreekt die aanraking , althans als het ijzerdraad juist 

 gesteld is. Nu oxjdeert zich het kwik weder en de droppel wordt grooter 

 tot dat beide metalen weder elkaar raken , waarbij hij zich weer samentrekt , 

 om zich vervolgens weder uit te zetten en deze zelfde bewegingen uren 

 achtereen te herhalen. 



Naar het mij voorkomt , zijn deze en dergelijke proefnemingen vooral daarom 

 belangrijk , omdat zij het bestaan van eene spanning , bepaald aan de opper- 

 vlakte der vloeistof, ten duidelijkste aantoonen. Immers eene werking der 

 desoxydatie , anders dan juist aan de oppervlakte van het metaal , laat zich 

 bij den uiterst geringen duur daarvan bezwaarlijk aannemen. 



Eene herhaling van Lippman's proefneming heeft mij overtuigd , dat het 

 zwavelzuur en de zoutoplossing , vooral de laatste , slechts in zeer geringe 

 hoeveelheid , bij enkele droppels , met het water behooren te worden vermengd. 

 De keuze van het schaaltje daarbij is van eenigszins wezenlijk belang. Als namelijk 

 de bodem daarvan te sterk gekromd is , dan valt de samentrekking van den 

 kwikdroppel te gering uit om het verschijnsel eenigen tijd achtereen duidelijk 

 te doen aanhouden, terwijl als die bodem geheel of bijna vlak is de dan 

 veel sterkere samentrekking allicht eene verplaatsing van den droppel teweeg- 

 brengt, die hem belet om bij de opvolgende oxydatie weder het ijzer te raken. 

 Is het schaaltje ondiep , dan zorge men dat toch de ijzerdraad over een niet 

 te geringe oppervlakte in het vocht zij gedompeld , b. v. door dien over eene 

 lengte van twee of drie cM. op den bodem te laten rusten. Dat hij geheel 

 blank geschuurd moet zijn is licht te begrijpen. ln. 



Geluidspy rometer. — Prof. Alfred M. Mayer te Hoboken in New Jersey 

 beschrijft {Phil. magazine XLV, p. 18) een geheel nieuwe methode om de 

 temperatuur in een vuurhaard te meten. Deze berust op het bekende feit dat 

 de voortplantingssnelheid van het geluid door de lucht des te grooter is , 

 naarmate die lucht een hoogere temperatuur heeft. Om de temperatuur in een 

 vuurhaard te leeren kennen , komt het er dus slechts op aan om die snelheid in 

 een buis , welke in dien vuurhaard geplaatst en diens temperatuur heeft aan- 

 genomen , te vergelijken met die snelheid in eene geheel dergelijke buis , welke 

 eene bekende lagere temperatuur heeft. Dit nu kan geschieden door toepassing 

 van het feit , dat de golflengte van een en dezelfde toon in verschillende 

 middenstoffen evenredig is met de voortplantingssnelheid van het geluid in 

 die stoffen. Het vergelijken van twee zulke snelheden komt dus neder op dat 



