82 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



verklaring, welke hij er van geeft, tegenover de aangenomen begrippen wor- 

 den gesteld. 



En zoo gaat het door het geheele boek heen. Alleen één lichtpunt breekt 

 bij het verder bladeren aangaande den schrijver door: hij blijkt spoedig een 

 ijverig vereerder te zijn van göthe's Farbenlehre! Waarschijnlijk is hij 

 zijne studiën met deze begonnen en heeft toen allerlei nieuwere boeken ter 

 hand genomen om die te lezen, niet te verstaan en daardoor onzinnig te 

 vinden. Dit nu heeft op zich zelf niets onverklaarbaars ; maar dat iemand 

 zich daardoor tot boekensclirijven genoopt voelt en onder het schrijven niet 

 tot bezinning komt, zich integendeel al meer en meer opwindt en aan het 

 slot, gelijk SGHRAMEK, zich uitgeeft voor "een priester der waarheid, die 



zonder eigenbelang haar spoor volgt" dit is een feit, dat uit een 



zielkundig oogpunt beschouwd voor 't minst merkwaardig mag heeten. 



LN. 



Over de voortplanting der ontladingen van de elektrische batterij in draden 

 van verschillenden geleidingsweerstand. — Guillemin beschrijft (Jownal de 

 physique N°. 14 p. 50 e. s.) de volgende proefnemingen. 



Hij spande twee draden van 12 Meters lang of langer en van 1,3 mM. 

 middellijn, de een van rood koper en de ander van lood, nevens elkaar uit 

 en verbond met een der uiteinden van elk der beide een dunner ijzer of 

 platinadraadje van 8 a 10 cM. lang en omstreeks 0,5 mM. dik. Deze "proef- 

 diaden" (zie bl. 35 van dit bijblad) worden met hunne vrije uiteinden ver- 

 bonden aan de eene pool van eene galvanische batterij , waarvan de andere 

 pool verbonden was aan de beide vrije einden van den lood- en koperdraad. 

 De stroom van deze verdeelt zich tusschen de beide draden, en doet, zoo- 

 als te verwachten is , den proefdraad van het koper veel sterker dan die van 

 het lood gloeien. Maar als men , na deze proefdraden te hebben vervangen 

 door andere van gelijke lengte doch slechts 0,1 mM. middellijn, de ontla- 

 ding van eene elektrische batterij — van bijna 1 M^ bekleed glas en 

 door eene Holtzmachine of groot Euhmkorff apparaat sterk geladen , — zich 

 op gelijke wijze tusschen de beide draden verdeelen laat, dan smelt de 

 proefdraad van het lood, terwijl die van het koper slechts even rood- 

 gloeiend wordt. 



Neemt men in plaats van den looden een ijzerdraad van gelijke lengte en 

 dikte, na eerst de grootte der batterijlading te hebben bepaald, die de beide 

 proefdraden doet smelten als beide geleiders van koper zijn , en leidt men 

 nu dienzelfden stroom door de nevens elkaar geplaatste ijzer- en koperdraden , 



