WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 93 



mene is, in weerwil dat er geen tusschenschot in de hartkamer bestaat. 

 Wanneer men het hart van een kikvorsch (bij voorkeur een jongen) gedurende 

 de diastole der hartkamer beschouwt , dan ziet men dat de rechterzijde van 

 de kamer bruin en de linkerzijde rood gekleurd is ; snijdt men de spits van 

 het hart door, dan komen twee stroomen naast elkander te voorschijn, die 

 duidelijk van elkander in kleur verschillen ; een dergelijk verschil van kleur 

 is ook waarneembaar aan den bnlbus aorticus , en aan de beide vaten die 

 daaruit ontspringen. Het uit de rechter en de linker voorkamers komende 

 bloed vermengt zich dus niet gedurende zijn kortstondig verblijf in de hart- 

 kamer. S. schrijft dit toe aan het sponsachtig maaksel van den hartwand ; 

 de beide soorten van bloed blijven als het ware in de talrijke mazen hangen. 

 In den bulbus aorticus bevindt zich een kurketrekker-vormig tusschenschot 

 van bijna kraakbeenige vastheid. Daardoor wordt de bulbus in twee gangen 

 verdeeld, een voor het slagaderlijk en een voor het aderlijk bloed. Bij het 

 begin van de zamentrekking der hartkamer, treedt alleen aderlijk bloed in 

 den linkergang, om zich bijna geheel te begeven naar de longslagaders. Da- 

 delijk daarop echter trekt zich de uitgezette bulbus weder samen, en het nu 

 in de hartkamer gekomen slagaderlijk bloed begeeft zich naar den rechter 

 gang , en vandaar naar de rechter aorta , om zoo , tijdens het verblijf van 

 het dier in de lucht , nagenoeg onvermengd naar de organen te stroomen. 



De verdere waarnemingen over het maaksel en de werking van het hart 

 bij de overige vertebraten gaan wij hier met stilzwijgen voorbij , daar zij zich 

 niet wel in een beknopt referaat laten zamenvatten. hg. 



P L A N T E N K U N D E. 



Invloed van zeewater op het kiemingsvermogen van zaden. — De vraag 

 in hoeverre zaden van landplanten weerstand kunnen bieden aan het zeewater , 

 is van gewicht, omdat van hare beantwoording die eener andere afhangt, na- 

 melijk in hoeverre het mogelijk is dat planten door zeestroomingen van het 

 eene land naar het andere kunnen zijn overgeplaatst. Decandolle heeft in 

 zijne in 4855 verschenen Géographie botanique raisonnée op grond der toen 

 bekende gegevens aangetoond, dat de overbrenging langs dien weg niet zoo 

 overvloedig kan geweest zijn als men zich dat vroeger had voorgesteld. Op 

 aandrang van darwin zijn vervolgens opzettelijke onderzoekingen over dit 

 onderwerp in het werk gesteld door berkeley {Proceedings of the Linnaean 

 Society 4856 p. ISO) en kort daarop door CH. martins {Bulletin de la 

 Société de France 4857 p. 324). Daartoe uitgenoodigd door decandolle, 



