HOE MEN TOT WETENSCHAP KOMT, 



EEN BLIK IN HAAR VERLEDEN, HEDEN EN TOEKOMST 1 , 



P. HART ING. 



M. H.f 



Ik heet U voor de laatste maal welkom ter dezer plaatse. Daarin 

 ligt iets weemoedigs maar tevens iets verheffen ds. Worden en ver- 

 gaan, opklimmen en af klimmen, ontwikkeling tot zekeren trap, 

 groei tot zekere hoogte en daarop gevolgde stilstand en einde- 

 lijke inwikkeling, totdat de doodslaap intreedt — ziedaar de wet 

 voor al het bestaande, ook voor ons menschen. De ouderen moeten 

 plaats maken voor de jongeren; jeugdiger krachten moeten op haar 

 beurt in het strijdperk treden ter verovering van het zich in het verre 

 verschiet vertoonende, als in een nevel gehulde ideaal, waarnaar elk 

 denkend mensch streeft : het ideaal van het ware. Nog altijd het oude 

 Isisbeeld, dat zich aan onze omarming onttrekt, soms op hetzelfde 

 oogenblik waarin wij meenen het gevat te hebben ? Ja , maar toch wij 

 naderen het; de nevelen worden minder dik; lijnen en omtrekken wor- 

 den duidelijker; voorzeker, wij zijn op den goeden weg die er heen 

 leidt , en , al legt ieder onzer op dien weg slechts eenige weinige schre- 

 den af, omdat ons leven zoo kort is en onze vermogens zoo beperkt 

 zijn, geen nood, de menschheid zelve blijft altijd jong, want zij maakt 

 een deel uit van de zich eeuwig verjongende natuur. 



1 Rede, uitgesproken bij de opening der zoölogische lessen aan de Utrechtschc uni- 

 versiteit op 29 September 1881. 



1 



