16 IETS OVER FABELACHTIGE VERHALEN EN OVER HET 



onder, en pontoppidan werd beschuldigd van al te lichtgeloovig 

 te zijn. 



Maar ziet , reeds twee van zijne wonderdieren zijn herkend geworden. 

 Hij zelf geloofde aan het bestaan van alle drie, en bewijst het met 

 onwraakbare getuigenissen, voornamelijk door de overeenkomst aan te 

 toonen van verhalen, onafhankelijk van „elkander door verschillende 

 personen gedaan. Vóór hem hadden reeds andere schrijvers bewezen, 

 dat de meerminnen in de doejongs en zeekoeien teruggevonden waren. 

 Zeer overtuigend toont ook hij de overeenkomst aan van al de beschrij- 

 vingen der Nooren van hunnen Havstramle of Havmand (zee-man) , hunne 

 Maryge of Havfrue (zee-vrouw) en van hunne Marmale of Marmate (zee- 

 kinderen) met die van de beschrijvers van den zonderlingen Ambisiangulo 

 (ook wel Pesiëngoni, Perz muger, Meerman of Dujor genaamd) der heete 

 gewesten; de huid was gelijk aan die van robben, zoo ook de voor- 

 pooten ; de achterpooten ontbraken ; het gelaat geleek iets op dat van 

 een mensch, maar had ooren noch kin, ook hadden de wijfjes borsten; 

 de staart was gelijk die van een visch ; zij kwamen nimmer op 't land , 

 hetgeen de robben wèl deden. De grootsten bereikten eene lengte van 

 7 meter. Men zou , hoe ruw en oppervlakkig de beschrijving ook is , 

 duidelijk het zee-meisje of doejong (Halicore dugong) herkennen, indien 

 niet ééne bijzonderheid , die pontoppidan vermeldt , de herkenning moei- 

 lijk maakte en aan des bisschops vergelijkingen van den noorschen meer- 

 man met die der keerkringen den bodem insloeg. Deze bijzonderheid 

 is dat de mannetjes bij machte zijn een gedeelte hunner huid als een 

 kap over den kop uit te breiden. De noorsche meerminnen zijn dus 

 geen doejongs, maar de bekende Mapmutsen (Cystophora cristata). Dit 

 neemt niet weg dat pontoppidan gelijk had te gelooven, dat er wer- 

 kelijk meerminnen bestonden. De Nooren maakten jacht op alle rob- 

 bensoorten, maar een zee-man, -vrouw of -kind werd altijd gespaard — 

 hun bijgeloof, misschien ook de zorg voor de instandhouding der 

 soort, bracht dit meê; —zij namen wel eens kleine exemplaren mede, 

 maar zorgden er voor dat ze binnen 24 uren weder op dezelfde 

 plaats in zee werden gelaten , waar zij ze gevangen hadden. De ver- 

 melde dieren kwamen ook bij de Far-Oer en bij Groenland voor. Het 

 laatste bericht van hunne verschijning bij Noorwegeü dagteekent van 

 1723. Na dien tijd schijnen zij uitsluitend naar Groenland verhuisd 

 V zijn. 



Het tweede door pontoppidan beschreven zeemonster heet bij de Noo- 



