18 IETS OVER FABELACHTIGE VERHALEN EN OVER HET 



schuit een schok kreeg , wordt door den visscher verklaard dat hij dui- 

 delijk gezien heeft, dat het dier eene huid had volkomen gelijk aan die 

 der robben, en ook met kleine haartjes bedekt was. Maar als één be- 

 richt niet overeenkomt met tien of twintig andere, behoeft men daarom 

 nog niet te besluiten dat alle berichten verzonnen zijn of voortgesproten 

 uit eene dwaling, en het dier dus niet bestaat. De treffende overeen- 

 komst tusschen twintig andere verhalen bewijst dan toch , dat er eenige 

 waarheid in verborgen ligt. 



Uit de gladheid van de huid moet afgeleid worden, wanneer de vorm 

 van het dier in aanmerking genomen wordt, dat het geen kruipend 

 dier of amphibie kan geweest zijn, tenzij het een vertegenwoordiger is 

 van eene der uitgestorven soorten, waarvan het nog twijfelachtig is, 

 dat ze gladde huiden hadden. De tegenwoordige reptiliën , met inbegrip 

 der amphibiën, hebben of eene naakte huid of eene beschubde; de 

 schubben kunnen in sommige gevallen nog in hoornige plaatjes of knob- 

 bels veranderd zijn, die min of meer aaneengegroeid zijn. Juist de 

 slangvormige en hagedisvormige reptiliën, waarop ons dier schijnt te 

 gelijken , hebben schubben ; het kan dus geen slang of hagedis zijn , 

 veel minder nog een blindslang, salamander, vorsch of schildpad. 



Is het dan een visch ? Het zou , wat de huid betreft , mogelijk zijn , want 

 de palingen , weêralen , en eenige andere visschen , hebben eene gladde 

 huid (omdat bij hen de schubbetjes, of zeer klein zijn en onder de op- 

 perhuid verborgen liggen , of geheel ontbreken) , en toch kan de zee- 

 slang evenmin een visch zijn, want geen der verhalen getuigt van 

 kieuwdeksels of kieuwspleten , die bij een zoo groot exemplaar al dade- 

 lijk in het oog moesten gevallen zijn, indien zij aanwezig waren. De 

 zeeslang is dus ook geen visch. 



Dan moet zij, evenals de robben, dolfijnen, wal- en potvisschen , een 

 zoogdier zijn en wel een dolfijnachtig , misschien nog juister een rob- 

 achtig zoogdier, maar dan van buitengewone grootte, zooals de uit- 

 gestorven soorten van Zeuglodon waren. Dr. c. cogswell vergeleek in 

 1847 het dier met eenen Plesiosaurus. Prof. richaed owen was na 

 pontoppidan de eerste, die in 1848 verklaarde dat het dier geen ander 

 dan een zoogdier kon zijn. 



Van onze waarschijnlijk levende Zeuglodon-soort dan , kunnen wij uit 

 verschillende beschrijvingen de volgende, nog op zwakke gronden steu- 

 nende diagnose opmaken. 



De lengte van het volwassen dier wordt in de meeste opgaven ge- 



