VERMOEDELIJK BESTAAN VAN DE GROOTE ZEESLANG. 21 



dat het zich wenden en draaien kan als een aal , en wederom andere dat het 

 somtijds , door zijne regelmatige vertikale bochten , zich voordoet als eene 

 slang. De berichten, die van eene slangvormige beweging gewagen, geven 

 op dat het dier of zich niet voortbewoog of dat de snelheid gering 

 was; die welke van een gestrekt lichaam spreken, vermelden eene ver- 

 bazende snelheid. De oudere berichten (vóór 1800) gewagen van 8 tot 

 25 bochten. Dat dit overdrijving is blijkt daaruit, dat de nieuwere het 

 grootst aantal bochten of krommingen als 4 aangeven, hetgeen ons 

 ook waarschijnlijker voorkomt, indien wij in aanmerking nemen, dat 

 het dier een tamelijk dik lichaam heeft. 



Er wordt vier keeren gewag gemaakt van de uitwerking van een schot 

 op het dier gelost. De eerste keer, in 1746, dook het terstond ondel- 

 en kwam niet meer boven , maar eene roode tint in het water duidde 

 de plek aan waar het ondergedoken was en bloed had verloren. Een 

 tweede keer wendde het zich naar den visscher, die op het dier ge- 

 schoten had, doch het zonk en kwam 200 meters verder weer boven 

 water, en was weer even bedaard als te voren (1817). Een derde keer , 

 nadat er eene volle lading schroot, uit een kanon, op het dier afge- 

 schoten was, ging het op eene vreeselijke wijze te keer, deed het water 

 door zijne geeselingen opspatten en schuimen, en vlood eerst toen het 

 bemerkte, dat men het met het schip naderde (1848). De vierde keer 

 (1850) had dezelfde uitwerking als de eerste. 



Een bericht van 1852 maakt melding van de vangst van het dier 

 door kapitein seabury, een' walvischvaarder , die er eene goede, zoo 

 niet de beste en volledigste beschrijving van geeft. Er zijn toen ver- 

 scheidene lichaamsdeelen bewaard geworden. Waar deze gebleven zijn, 

 hebben wij nog niet te weten kunnen komen. Wij kunnen daarop later 

 nog wel eens terugkomen. 



In twee opzichten komen bijna alle berichten overeen, namelijk dat 

 het dier, als het zwemt, altijd zijn kop pi. m. 1 meter boven water 

 houdt, en dat er gewoonlijk u manen" te zien zijn, in sommige geval- 

 len op den nek, in andere op nek en rug, in weer andere op denge- 

 heelen rug en het grootste gedeelte van den staart, al naarmate de 

 rug en de staart geheel of gedeeltelijk zichtbaar waren. Deze manen 

 worden beschreven als ruw, dik en betrekkelijk kort, volgens sommi- 

 gen als borstels, volgens anderen als zeewier. De kleur dezer manen 

 is dezelfde als die van het lichaam; slechts in het bericht van 1746 

 wordt gesproken van witte manen in den nek. 



