BEVERS IN NEDERLAND. 29 



ik weet, is in den jaare 1774 bij het Dorp Hedel, daar dezelve zich 

 in eenen rijswaard aan de Maas, zes of zeeven jaaren lang, hadt op- 

 gehouden , van eenen knotwilg , waarop hij lag te slaapen , afgeschoo- 

 ten." Verder deelt martinet mede (p. 146), "dat er zich veelen in de 

 Rivier de Lippe ophouden"... "Niemant, zooveel ik weet, heeft daar der- 

 zelver zamenleving gade geslagen, dat jammer is , alzo zij, volgens mij 

 gegeven berigten, ook daar in gezelschappen, doch kleiner dan in Ka- 

 nada leeven , en zich wooningen bouwen van opgestapeld hout. De laatste 

 die zich bij het dorp Hedel eenige jaaren heeft opgehouden, bedierf 

 daar veel graans en jong hout , waarmede men soms een matige schuit 

 vullen kon; weshalve men meermalen, doch vruchteloos op hem eenen 

 kogel loste"... "Het dier", verhaalt martinet verder, "mat vier voeten, 

 van de geele slagttanden af tot het punt van den staart" , en woog 

 veertig ponden, "hebbende veel vets onder de huid en twee beurzen 

 met Castoreum of Bevergeil , ieder zoo groot als een hoenderei , 't geen , 

 nog versch zijnde, zeer sterken reuk van zich gaf." Zij wogen vier 

 "oneen". In de maag werden geene vischgraten maar wel een groote 

 menigte fijne schil van wilgenboomen gevonden. Het dier moet opgezet 

 in het kabinet van den Erfstadhouder gekomen zijn. Volgens harting's 

 Bouwkunst der dieren, p. 76, werd op 14 Dec. 1799 nog een Bever bij 

 Deventer gedood , wiens hut een vracht hout opleverde , die nauwelijks 

 door twee paarden kon worden vervoerd, terwijl nog in 1801 een klei- 

 ner exemplaar aan den IJssel gezien werd. 



De meening van martinet, dat deze dieren hier niet oorspronkelijk 

 te huis behoorden, zal wel niet zijn vol te houden, te meer daar, 

 gelijk aanstonds blijken zal, zij ook in vroegeren tijd hier vrij wat 

 menigvuldiger zijn geweest, dan in zijn leeftijd. Ook moeten, althans 

 alleen of in kleine troepen levende Bevers aan onze rivieren alle voor- 

 waarden van hun bestaan in ruime mate gevonden hebben en alleen 

 de toenemende zorg voor de verdediging onzer rivieroevers en de leiding 

 van den stroomdraad in het belang der scheepvaart, meer nog dan 

 het schoone bont der vachten, maakten het dooden dezer, het hout 

 der rijswaarden en dat der krib werken vernielende, en tot hun kun- 

 stige hutten, alsook tot voedsel bezigende dieren, tot een gewenschte 

 zaak, welke door de stadsregeeringen beloond werd. 



Het bovengemelde, door den geleerden predikant van wüllen bij- 

 eengebrachte register der Stads-rekeningen van Zutfen levert hiervan 

 bij herhaling voorbeelden op. Wij achten het niet noodig al de afzon- 



