36 PETRUS VAN MUSSCHENBROEK. 



Deze handelde: Over de aanwezigheid van lucht in de dierlijke vochten. 



Zijn biograaf savérien, die overigens vertrouwen verdient omdat 

 hij voor zijn arbeid een manuscript van den raadsheer van Utrecht 

 j. w. van musschenbroek, een zoon van den onzen , heeft geraadpleegd , 

 noemt als leermeester van dezen in de mathesis : 's gravesande. Maar 

 een vergelijking van data toont aan dat dit onderwijs , zoo hij het al 

 genoten heeft , voor musschenbroek van luttel beteekenis moet geweest 

 zijn. Want juist in 1717, het jaar waarin 's gravesande te Leiden het 

 hoogleeraarschap aanvaardde , na tot dien tijd toe te 's Gravenhage te heb- 

 ben gewoond , vertrok musschenbroek naar Londen , met het zeker niet 

 verborgen gehouden doel om daar de lessen in de physica te hooren van 

 desaguliers. Misschien is dit vroeg in dit jaar geschied, vóór dat 

 's gravesande naar Leiden was beroepen. Maar hoe dit ook zijn moge : 

 ook na zijn terugkomst heeft musschenbroek zeker niet lang de lessen 

 kunnen volgen van den man, wiens opvolger hij later worden zou. 

 Want reeds in 1719 verkreeg hij bij zijn doctoraat in de medicijnen 

 ook dat in de philosophie, en nog in dat zelfde jaar werd hij door den 

 koning van Pruisen beroepen naar Duisburg, om daar het hoogleeraar- 

 schap te aanvaarden in de Philosophie en in de Wiskunde. Hij volgde 

 die eervolle roeping en bleef vier jaren lang te Duisburg. In 1723 

 werd hij door Curatoren der Utrechtsche hoogeschool daarheen beroe- 

 pen, tot het bekleeden in Nederland van hetzelfde ambt als tot nog 

 toe in Duitschland. Een leerstoel in het vaderland was — dit is later 

 overtuigend gebleken — het toppunt van zijn wenschen. Hij snelde 

 dus naar Utrecht en aanvaardde daar op 13 September van dat jaar 

 het professoraat met een redevoering — in het latijn natuurlijk: hoe 

 kon dit anders in dien tijd — over de zekerheid der methode van de 

 proefondervindelijke wijsbegeerte. 



Maar reeds voor dien tijd had er , terwijl hij nog te Duisburg was , 

 eene wending plaats gegrepen in zijn levenslot, voor den mensch en 

 voor den geleerde van even groot belang. Op den 16den Juli 1721 was 

 hij gehuwd , en wel met adriana van de water , eene dochter van 

 willem van de water en maria onziel , te Utrecht. Deze schonk hem 

 twee kinderen, eene dochter, die later huwde met herman van alphen 

 te Hanau, en een zoon , den reeds bovengenoemden Utrechtschen raadsheer 

 en schepen. Een aantal nakomelingen van dezen leven nog tegenwoor- 

 dig in ons vaderland. 



In 1729 werd hij gekozen tot rector der Utrechtsche hoogeschool. 



