38 PETRUS VAN MUSSCHENBROEK. 



waar daaraan zeker veel meer behoefte bestond dan in zijn vaderland , — 

 's gra.vesa.nde leefde nog en beiden hadden toen zeker leerlingen ge- 

 vormd , — kan verschillend worden gedacht. Maar in allen gevalle kan 

 niets zoo duidelijk, zoo overtuigend, als juist al deze aanbiedingen, 

 aantoonen, hoe de naam van musschenbroek beroemd en geëerd was 

 door geheel de beschaafde wereld. 



Zijn levenspad was middelerwrjl niet met rozen bestrooid geweest. 

 Gelukkig in het bezit van haar , voor wie hij , naar de getuigenis van 

 beider zoon, een hoogst liefhebbend en zorgdragend echtgenoot was, 

 moest het hem ten diepste treffen, toen hij op den 8sten Maart 1732 

 zich zijne geliefde echtgenoote van het hart zag rukken. Is dit voor 

 iedereen een bittere beproeving van zijne levenswijsheid en levensmoed, 

 voor den geleerde is het dit zeker in dubbele mate. Want bij de 

 smart van het verlies komt dan de, voor hem meer dan voor vele 

 anderen pijnlijke, beslommering van de zorg voor wat hij kleinig- 

 hedeu noemt , waarvan toch 's menschen levensrust en dus zijn levens- 

 geluk in zoo hooge mate afhangt. Het mag dus musschenbroek 

 aangerekend worden als een blijk voor zijn trouw aan de nage- 

 dachtenis der overledene, dat hij eerst zes jaren na haar verscheiden 

 besluiten kon om gehoor te geven aan den aandrang zijner vrienden , 

 die hem aanspoorden om in eene tweede echtgenoote een andere levens- 

 gezellin en een moeder voor zijne kinderen te zoeken. Hij vond die 

 toen in mejuffrouw alstorphius. Nog geen jaar voor zijn eigen dood, 

 in December 1760, stond hij aan het sterfbed ook van deze vrouw, 

 die hem ruim twee-en-twintig jaren een trouwe gezellin was geweest, 

 zonder hem kinderen na te laten. 



Twintig jaren te voren was hij uit Utrecht naar Leiden beroepen 

 om 's gravesande op te volgen als hoogleeraar in de philosophie. Hij 

 aanvaardde dit ambt op den 20sten Januari 1740, en sprak bij die ge- 

 legenheid een rede uit : over de onwetendheid van 's menschen geest aan- 

 gaande zichzelven. Een jaar daarna werd hij tot rector magnificus dier 

 hoogeschool benoemd en bleef dit tot 8 Februari 1744. 



Hij stierf op den 9<len September 1761 , negen-en-zestig jaren oud. 



"Oit nu reeds te vermelden, is zooveel als te zeggen : hier eindigt de ge- 



; edenis van zijn eigenlijk, lichamelijk leven, en begint die van dat 



' dood, van wat hem "een nagedachtenis" gaf, van zijn arbeid, 



n zijn onsterfelijkheid. 



^en aantal verhandelingen over verschillende physische 



