IN EEN ONWEERSWOLK. 



Aan onderstaanden brief, gedagteekend Almelo 29 September 1881 , 

 verleenen wij gaarne eene plaats. 



"Het lezen van een bericht in het "Album der Natnnr" (1881 , bl. 323) 

 over een onweder op een bergtop in Zwitserland, geeft mij aanleiding 

 u insgelijks eene dergelijke ontmoeting mede te deelen. 



"In den morgen van 22 Julij 1881, ongeveer 4 uur, ondernam ik 

 met mij n broeder , a. a. w. van wulfften palthe , fabriekant te Almelo , 

 zonder gids, (dit werd onnoodig geacht), van uit Pontresina eene be- 

 klimming van den Piz-Languard , een bijna 12,000 voet boven de zee 

 verheven rotskegel in het kanton Graubunderland. Het weder was de 

 laatste dagen ontzettend heet geweest. Dien morgen was het echter wat 

 koeler , hoewel niet zoo koud als het in Nederland was , waar het op dat 

 oogenblik zelfs gevroren heeft, zooals ik later vernam. Gedurende de bes tij - 

 giug was het een kalme lucht. Zelfs op den top , dien we te ruim 8 uur be- 

 reikten , was zoo weinig wind , dat wij er een lucifer konden aansteken. 

 De lucht was echter zeer betrokken, doch dit minder in onze nabijheid 

 dan wel iu de dalen beneden ons. Het uitzicht was dan ook zeer be- 

 perkt. Wij besloten daarom eenigen tijd boven te blijven, in de hoop, 

 dat de wolken zich zouden oplossen, waartoe zij eerst neiging schenen 

 te hebben. Wij konden dit te gereeder doen, daar het weinig koud 

 was. Ik schat de temperatuur op bijna 50 ° F. Nadat wij ruim een uur 

 aldaar vertoefd hadden, en de wolken nu eens vermeerderden, dan 

 weder minder werden , hoorden wij plotseling een hevig trillend of zin- 

 gend geluid in onze nabijheid. Op dat oogenblik was de lucht rondom 

 ons nog helder. Rondziende, bespeurden wij spoedig dat dit geluid 

 voortkwam van een op den top zich bevindenden ijzeren vlaggestang. 

 Deze trilde zichtbaar. Ook zagen wij toen een dikke wolk naar ons 

 toe drijven. Langzamerhand werd het geluid sterker, en ook andere 

 ijzeren voorwerpen, zelfs onze alpenstokken, begonnen hetzelfde geluid 

 te geven. Het waren tonen, die steeds klommen, zoodat de hoogsten 

 met de laagston wel een octaaf verschilden. Met verbazing en nieuws- 



