56 VOGELS MET TANDEN. 



doch in de samengegroeide reeks telt men er veertien. Deze reeks mag 

 gevoegelijk voor het lenden-heiligbeen aangezien worden , ofschoon som- 

 migen der voorste wervels duidelijk sacro-dorsale wervels zijn , en 

 enkelen der achtersten voor uro-sacrale of staartwervels gehouden moe- 

 ten wordeu. 



Do staart van den Hesperornis regalis vertoont eene inrichting ge- 

 heel verschillend van die van alle andere vogels. Hij bestond klaar- 

 blijkelijk uit twaalf wervels, die allen bewaard gebleven zijn, behalve 

 dat gedeelte van den laatsten wervel 't welk het puntje van den staart 

 vormde. Dit getal van staartwervels gaat dat van eiken bekenden heden- 

 daagschen vogel te boven , misschien met uitzondering van de groote alk , 

 Alca impennis , een vogel die nu bijna of geheel uitgestorven is. Evenwel 

 is dat getal veel kleiner dan dat 't welk men in den staart van den boven- 

 genoemden Archacopteryx vindt , die overigens ook in structuur zeer veel 

 van den staart van den Hesperornis verschilt. De eerste staartwervels 

 zijn kort, met lange doornsgewijze uitsteeksels en vrij korte dwarse 

 uitsteeksels, terwijl de middenste en laatste staartwervels zeer lange, 

 horizontaal uitstaande dwarse uitsteeksels bezitten, waardoor de zij- 

 waartsche beweging beperkt werd, en die duidelijk aantoonen dat de 

 staart voornamelijk in verticale richting bewogen werd, en klaarblij- 

 kelijk tot hulp bij het duiken diende. De laatste drie of vier staart- 

 wervels zijn samengegroeid tot een plat, horizontaal beenstuk , analoog 

 met, doch niet gelijk aan het ploegschaar-been van de hedendaagsche 

 vogels. 



Het dijbeen is zeer kort en dik, korter en dikker dan bij eenigen 

 bekenden fossielen of levenden vogel. In 't algemeen genomen , gelijkt 

 het op het dijbeen van den fuut, Podiceps , doch het is veel dikker 

 dan bij dezen vogel. De groote draaier of trochanter is zeer ontwik- 

 keld, en steekt ver naar buiten uit. Het dijbeen bezit geen luchtholten, 

 doch is voorzien van een groote mergholte. 



Het scheenbeen is zeer lang en krachtig, en is het langste been 

 van het geheele geraamte. De knieschijf is een groot been, volko- 

 men los van het scheenbeen, en heeft een opening waardoor heen de 

 pees van den muscuhis ambiens gaat: zij gelijkt in dit opzicht op de 

 knieschijf van den Jan van Gent, Sula bassana briss. Hetkuitbeen 

 heeft ongeveer drie vierden van de lengte van het scheenbeen , en was 

 door een kraakbeenstrook met dat been vereenigd. Aan zijn beneden- 

 einde loopt het kuitbeeu puntig uit. 



