58 VOGELS MET TANDEN. 



deloos. In de onderkaak strekken de tanden zich van de punt van den 

 bek langs don geheelen bovenrand van het been uit. 



Zoowel in de boven- als in de onderkaak waren de tanden in een 

 onafgebrokene tandgroeve geplaatst , gelijk aan die van den lchthyo- 

 saurus. Aan de zijden van die tandgroeve ziet men kleine uitsteeksels 

 tusscheu de tanden , die dus een flauwe aanduiding van tandkassen 

 vormen, doch die uitsteeksels zijn zoo klein, dat zij de tandgroeve 

 noch smaller, noch ondieper maken. 



Fig. 3. 



Onderkaak van Hesperomis regalis Marsh, van boven gezien. 

 Y 4 van de natuurlijke grootte. 



De tanden werden klaarblijkelijk door kraakbeen op hun plaats ge- 

 houden , en konden een weinig vooruit en achteruit bewogen worden , 

 doch een beweging naar buiten en binnen of zijwaarts werd zekerlijk 

 belet door de diepte en de smalte van de tandgroeve en de grootte 

 der wortels. Door het vergaan van dit kraakbeen na den dood van den 

 vogel , werden de tanden los en ten gevolge daarvan min of meer ver- 

 plaatst. 



In het best bewaard geblevene exemplaar van Hesperomis regalis 

 waren de meeste tanden uit de tandgroeve gevallen , toen het gevonden 

 werd , en lagen verspreid aan beide zijden van de kaken , evenzoo als 

 men zulks niet zelden bij voorwerpen van Ichthyosaurus aantreft. De 

 embryonale tandkaswanden in dit voorwerp toonen aan , dat er veertien 

 tanden in de bovenkaak waren , en drie en dertig tanden in de onderkaak. 



De tanden van den Hesperomis werden langzamerhand gewisseld of 

 eigenlijk vervangen door anderen, en dit geschiedde op de zelfde wijs 

 als zulks bij sommige reptielen gebeurt. De kiem van den nieuwen tand 

 werd aan de binnenzijde van den wortel van den ouden tand gevormd , 

 en door dat die kiem langzamerhand in grootte toenam , ontstond er 

 door opslorping een holte, waarin de nieuwe tand zich ontwikkelde. 

 Zoodoende werd de oude tand eindelijk ondermijnd , en door den nieu- 

 wen uitgestooten , waarna de nieuwe de plaats van den ouden innam , 

 en derhalve bleef het getal der tanden steeds het zelfde. Zie fig. 4. 



De tanden van den Hesperomis hebben spitskegelvormige kroonen 

 die bedekt zijn met glad glazuur, en op dikke wortels zijn gezeten. 



