60 VOGELS MET TANDEN. 



niet het geval was , zijn zij geplaatst na zeer nauwkeurige vergelijking 

 met de naastverwante levende vormen. De figuur stelt het geraamte 

 voor in de houding die de vogel ongetwijfeld had, als hij op het land 

 was; in het water zwemmende, was zijn houding natuurlijk bijna hori- 

 zontaal , de hals meer gebogen , en stonden de pooten meer achteruit 

 gericht. De grootte van den Hesperornis regalis kan afgeleid worden uit 

 het feit dat het geraamte , als het uitgestrekt werd , ongeveer 1.80 meter 

 lang zou zijn , van de punt van den snavel tot de punten der nagels 

 van de teenen. Op het land staande, was de Hesperornis regalis zeker 

 een vogel van ongeveer een meter hoog. 



De Hesperornis was een watervogel , en zijn levenswijs was ongetwijfeld 

 gelijk aan die van den zeeduiker , ofschoon , daar het vliegen hem niet 

 mogelijk was , hij zijn leven waarschijnlijk geheel in en op het water door- 

 bracht, behalve wanneer hij aan land ging om te broeden. Het vaste 

 land in den tijd waarin de Hesperornis leefde, bestoud uit een 

 reeks van lage eilanden, die de toppen waren van de tegenwoordige 

 Rocky Mountains. In de ondiepe tropische zee, die zich van dit land 

 uitstrekte vijf-honderd mijl of meer oostwaarts en tot onbekende gren- 

 zen noordwaarts en zuidwaarts, was een overvloed van verschillende 

 visschen , die ongetwijfeld het voornaamste voedsel van den Hesperornis 

 uitmaakten. Deze vogel kon zeer goed duiken , wat door de inrichting 

 van zijn staart bewezen wordt , terwijl de lange hals , die snel gebogen 

 en uitgestrekt kon worden , en de lange dunne snavel gewapend met 

 scherpe , kromme tanden , het dier in staat stelden den vlugsten visch 

 te kunnen vangen en vasthouden. Daar de beide helften der onderkaak 

 van voren slechts door kraakbeen verbonden waren , zooals bij de slangen , 

 en zij aan elke zijde een gewricht hadden dat eenige beweging toe- 

 liet, kon de Hesperornis zekerlijk groote visschen doorslikken. 



Na het geraamte van den Hesperornis beschouwd en aangetoond te 

 hebben hoedanig zijn levenswijs moot zijn geweest , moeten wij de meer 

 belangrijke vraag behandelen , hoe de bijzondere kenmerken van zijn 

 lichaamsinrichting zijn ontstaan. De twee meest in 't oog vallende 

 kenmerken van den Hesperornis zijn de tanden en de ledematen ; wij 

 willen dezen nu wat nader beschouwen. 



Do tanden van den Hesperornis mogen beschouwd worden als een ken- 

 merk, dat vau een reptiel- of hagedisachtigen voorvader geërfd is. Dit 

 blijkt uit de groote overeenkomst dier tanden met hagedistanden, zoowel in 

 vorm en structuur , als in het uitvallen der ouden en het verschijnen van 



