62 VOGELS MET TANDEN. 



grootte afnamen, verloor hij eerst het vermogen van te vliegen, terwijl 

 de vlengels evenwel, en ongetwijfeld nog gedurende langen tijd, dien- 

 stig bleven om het lichaam in het water voort te stuwen. En toen ook 

 dit vermogen langzamerhand afnam, namen de beenen en voeten in 

 de zelfde verhouding toe. De arbeid , door die deelen te weeg gebracht, 

 middellijk gesteund door den staart, had gedurende eenigen tijd zoo- 

 danig de overhand , dat de vleugels volkomen verloren gingen , en er 

 slechts een enkel gebrekkig overschot van het opperarmbeen overbleef. 

 De Hesperornis onderging dus in de wateren van het krijttijdperk de zelfde 

 verandering die de stoomboot in onze hedendaagsche wateren heeft 

 ondergaan , namelijk die van de schepraderen te verliezen en daarvoor 

 een schroef te verkrijgen. 



De tweede verklaring is zeker niet minder redelijk en zeer in over- 

 eenstemming met bekende feiten. De struisvogelachtige kenmerken , die 

 de Hesperornis vertoont, mogen als een bewijs van echte verwantschap 

 beschouwd worden , en als dit zoo is , dan zou de Hesperornis ongetwij- 

 feld een vleeschetende zwemmende struisvogel geweest zijn. De ge- 

 brekkige vleugels en zeer krachtige pooten zouden in dit geval op het 

 land verkregen zijn , door de zelfde middelen die dergelijke kenmerken 

 aan de Ratitae verschaft hebben , en zouden vervolgens geschikt gemaakt 

 zijn voor het leven in het water. Het vleeschetende kenmerk van den 

 Hesperornis zou daarmede niet in strijd zijn. De lange hals en de eigen- 

 aardige snavel met tanden zouden eveneens geschikt zijn om op het 

 land een prooi te grijpen, en vele plantenetende tijdgenooten vanden 

 Hesperornis zouden zonder twijfel gemakkelijk zijn slachtoffers zijn ge- 

 worden. En dit alles zou volkomen analoog zijn aan hetgeen wij in 

 de groep der Dinosauriërs waarnemen. 



Wij hebben geen enkel bewijs dat een struisachtige vogel of een van 

 zijn voorgangers ooit heeft kunnen vliegen , ofschoon zulks wel vrij alge- 

 meen vermoed wordt. Nog veel minder weten wij zulks van den Hesperor- 

 nis, en dit geslacht stond toch veel dichter bij het voorvaderlijke type, 

 zoowel in structuur als in den tijd. Het ontbreken van eenig spoor van een 

 kam aan het borstbeen, is zekerlijk een sterk bewijs tegen het vliegen; de 

 bijzondere dinosauroïde vereeniging van het schouderblad en het raven- 

 beksleutelbeen , die men bij geen enkelen vliegenden vogel of vliegend 

 reptiel aantreft, bevestigt dit, en een ander getuigenis in die richting 

 is onnoodig. Alle een kam op het borstbeen bezittende vogels toonen 

 bovendien , zoover als bekend is, door hun embryologische toestanden aan, 



