VOGELS MET TANDEN. 63 



dat zij door dezen struisvogelachtigen of lageren staat heengegaan zijn, 

 en sommigen daarvan , Tinamus bij voorbeeld , vertoonen nog een of 

 meer onderscheidene kenmerken van dien staat. Er zijn inderdaad ver- 

 schillende vogels die niet kunnen vliegen en in lateren tijd uitgestor- 

 ven zijn , die niet tot de groep der struisvogels behooren , maar in alle 

 wezenlijke opzichten met andere vogels, die een kam bezitten, over- 

 eenkomen. De dodo , Didus , de solitaire , Pezophaps , de Cnemiornis en 

 de Notornis zijn daarvan wel bekende voorbeelden, maar allen ver- 

 toonen in hun schoudergordel onmiskenbare sporen van het gemis van 

 het vlieg ver mogen. Het schijnt dat, als het vermogen van te vliegen 

 eens verkregen was, het nooit weer volkomen verloren gegaan is. En 

 als er zulke aanwijzingen in het geraamte ontbreken, mogen wij met 

 recht gelooven dat het dier vroeger niet heeft gevlogen. 



Ofschoon de Hesperornis dus, gelijk zijn reptielachtige voorvader, 

 steeds onbekwaam geweest is om te vliegen, kunnen toch zijn voorste 

 ledematen langen tijd min of meer tot de voortbeweging behulpzaam 

 zijn geweest. Zij kunnen hetzij op actieve wijze gebruikt zijn in de lucht , 

 gelijk de vleugels van den struisvogel of van jonge zwemvogels, of wel 

 passief, gelijk de als zeilen opgerichte vleugels van den zwaan, of later 

 als onvolkomene roeiriemen. De vleugels van den Hesperornis waren 

 toch stellig nooit van dienst bij het duiken, en zoodoende geraakten 

 zij langzamerhand buiten gebruik en verminderden zij voortdurend. 

 Wij mogen aannemen dat een van de redenen waarom de vleugels 

 langzamerhand verloren gingen, deze was, dat zij te zwak waren om 

 onder water veel van dienst te kunnen zijn , vooral als het duiken 

 snel ging. Om hun wederstand te verminderen, werden zij natuurlijk 

 tegen de zijden van het lijf gedrukt, en ten gevolge van het niet ge- 

 bruiken, gingen zij in ontwikkeling terug of atrophieerden zij langza- 

 merhand. 



In dezen zoo ge wijzigden grooten zwemvogel zien wij dus een be- 

 langwekkend probleem van dierlijke mechanica. De vleugels mogen als 

 ontbrekend beschouwd worden, daar het overblijfsel van het opper- 

 arinbeen zoodanig bevestigd was, dat het dicht tegen de zijde aanlag, 

 gelijk bij den kiwi, Apteryz, zoo het niet volkomen onder de huid 

 verborgen lag, gelijk een schouderblad. De plaatsverandering werd 

 door middel van de achterste ledematen alleen uitgevoerd , een bijzon- 

 derheid die hier voor de eerste maal bij watervogels, zoowel heden- 

 daagschen als fossielen, gezien wordt. Wie ooit een pingoeïn of zee- 



