Vogels met tanden. 69 



De schedel van den lchthyornis dispar (fig. 9) was zeer groot in ver- 

 houding tot het overige van het geraamte. Het schedelgedeelte was zeer 

 kort , doch het aangezichtsgedeelte des te meer ontwikkeld. De oogkuilen 

 waren zeer groot, en dicht bij elkander gelegen. In 't algemeen kan men 

 zeggen dat de schedel van den lchthyornis veel gelijkt op dien van een 

 hedendaagsche zeezwaluw. De beide takken van de onderkaak zijn be- 

 waard gebleven, en zijn slechts in het voorste gedeelte door middel 

 van kraakbeen met elkander vereenigd. Het tandendragende gedeelte 

 van de onderkaak is zoo gelijk aan dat van sommige kleine mosasau- 

 roïde reptielen, dat, als men geen andere gedeelten van het geraamte 

 daarnevens gevonden had, men zou meenen dat het onderkaken van 

 zulk een reptiel waren. 



De wervels van den lchthyornis , vóór het lenden-heiligbeen gele- 

 gen, zijn allen los van elkander of niet geankyloseerd , en gelijken in 

 hoofdzaak zeer veel op die van de zeezwaluw. De meesten hebben 

 openingen, die duidelijk bewijzen dat zij pneumatisch waren. Daar niet 

 alle wervelen gevonden zijn , kan men niet weten hoeveel er in de wer- 

 velkolom aanwezig waren , doch zeker waren er ten minste een of twee 

 en twintig zonder de lenden-heiligbeens- en staartwervelen te rekenen. 



De schoudergordel van den lchthyornis is zoo volkomen gelijk 

 aan dien van thans levende vogels, dat er geen spoor van een 

 reptielachtige structuur in gevonden wordt , en hij ook niets heeft van de 

 struisvogelachtige kenmerken, die wij bij den Hesperornis gevonden heb- 

 ben. Het is duidelijk dat de lchthyornis een zeer krachtige vlieger is geweest. 

 Alle beenderen die den schoudergordel samenstellen, de schouderbla- 

 den, de ravenbekssleutelbeenderen, de voorste sleutelbeenderen of vork- 

 beenderen en het borstbeen, zijn zeer sterk ontwikkeld. Het borst- 

 been heeft een zeer grooten kam , zoodat er groote spieren aan gehecht 

 moeten zijn geweest. 



De arm- en handbeenderen zijn zeer sterk ontwikkeld. Het o p- 

 perarmbeen heeft een zeer dikken radialen rand, en gelijkt in dit 

 opzicht op het opperarmbeen van den Pterodactylus. Het spaakbeen 

 en de ellepijp zijn beiden vrij dik en stevig, en gelijken in vorm veel 

 op de zelfde beenderen van den reiger. De twee handwortelbeen- 

 deren kunnen vergeleken worden met de zelfde beenderen van den 

 schollevaar, Phalacrocorax carbo ; vooral is dit het geval met het ge- 

 wrichtsuiteinde voor het middenhandsbeen. Dit laatste bestaat 

 eigenlijk uit drie sameugegroeide beenderen , die samen een kort en zeer 



