VOGELS MET TANDEN. 75 



dat de vogels allen genetisch na verwant zijn, is dit verschil in struc- 

 tuur op het eerste gezicht een onoverkomelijke moeielijkheid : tot heden 

 kenden wij nog niet zulk een duidelijk voorbeeld van de verandering 

 van den eenen vorm in den anderen. In den derden halswervel van den 

 lchthyornis betrappen wij de natuur als 't ware op het vormen van een 

 nieuw type, door den eenen wervelvorm in een anderen te verande- 

 ren. Uit dit oogpunt gezien, wordt het verband tusschen deze veruit- 

 eenloopende typen van structuur duidelijk, en begrijpen wij hoe de 

 tegenwoordige vorm der vogelwervels uit biconcave vischwervels is 

 ontstaan. In de voorste gewrichtsvlakte van dezen wervel van den lch- 

 thyornis is de oppervlakte naar beneden en naar voren gericht, en helt 

 onder een hoek van ongeveer 60° op de as van het lichaam van den 

 wervel. Op de vertikale doorsnede gezien, is zij matig convex, ter- 

 wijl zij transversaal zeer concaaf is; zij vertoont dus een groote toe- 

 nadering tot de zadelvormige gewrichtsvlakte. Green van de overige 

 bekende wervels van den lchthyornis vertoont dit kenmerk. 



Dit zoo uiterst gespecialiseerde kenmerk vertoont zich in de eerste 

 bocht van den hals , en bevorderde grootelijks de beweging in een ver- 

 tikaal vlak. Als wij nu weten dat de voornaamste beweging van den 

 hals van een hedendaagschen vogel in een vertikaal vlak gebeurt , dan 

 blijkt het in eens dat alles 't welk die beweging gemakkelijk maakt , 

 een voordeel is , en dat die beweging zelve de strekking heeft om die 

 wijziging voort te brengen. Met biconcave wervels is de buiging van 

 den hals van den vogel in elke richting afhankelijk van de elasticiteit 

 der banden die hen verbinden, daar de randen der komvormige 

 holten niet over elkander heen strijken. Een toenemende beweging van 

 den hals van den lchthyornis in een vertikaal vlak moet ten gevolge 

 hebben dat de boven- en de benedenrand van de komvormige holte 

 over elkander heen strijken , en dat de zijranden ongedeerd blijven , en 

 dit is het juist wat wij in den derden halswervel van dit vogelge- 

 slacht zien. Deze verandering of wijziging der wervels zou natuurlijk 

 daar het eerst zich vertoonen , waar de hals de grootste bewegelijkheid 

 had , dat is in de eerste halswervels , en zou zich langzamerhand tot 

 de lagere gedeelten van den hals uitstrekken , ja zelfs tot aan het hei- 

 ligbeen, als de zelfde buiging voortgezet werd. Achter den tweeden 

 halswervel of waar de vertikale beweging het grootst is , vinden wij 

 in de hedendaagsche vogels zonder uitzondering die zadelvormige ge- 

 wrichtsvlakten in de geheele reeks der halswervels. 



