76 VOGELS MET TANDEN. 



Voor de rugwervels moet deze oorzaak minder werkzaam zijn ge- 

 weest , daar de ribben en de doornsgewijze uitsteeksels de vertikale be- 

 weging beperken en dns die wijziging tegen houden. Deze streek biedt 

 ons derhalve, zooals te verwachten was, een krachtige bevestiging aan 

 van de juistheid der bovenstaande verklaring, want hier vertoonen zich 

 bij de hedendaagsche vogels , in de wervelenreeks vóór het lendenheilig- 

 been gelegen, de eenige ware uitzonderingen, die bekend zijn van die 

 kenschetsende zadelvormige gewrichtsvlakte. In het geslacht Strigops 

 en enkele andere landvogels , in de pingoeïns, de zeezwaluwen en eenige 

 andere watervogels vertoonen één of meer wervels in de rugstreek die 

 zadelvormige gewrichtsvlakte niet, en zijn of opisthocoel of onvolko- 

 men biconcaaf. In zulke gevallen moeten wij meestal, zoo niet altijd, 

 een bewijs zien van een beperking van de vertikale buiging. Daardoor 

 kunnen de achterste rugwervels met hun doornsgewijze uitsteeksels 

 als samensmelten, zooals in het geslacht Strigops, en het vermogen 

 om zijwaarts te buigen verliezen, of verscheidene wervels kunnen sa- 

 men verbeenen , zooals bij de valken en eenige andere roofvogels , voor 

 welken een stijve rug een stellig voordeel is. 



In de samenverbeende lenden-heiligbeenreeks van vele vogels ver- 

 toonen een of meer van de voorste wervelen ook die zadelvormige ge- 

 wrichtsvlakte. Dit is evenwel geen geldige tegenwerping tegen de boven 

 gegevene verklaring, daar dit eigenlijk rugwervels zijn, die langza- 

 merhand met de echte heiligbeenswervels zijn samengesmolten. 



In de staartwervels van hedendaagsche vogels is, in zekere mate, 

 de oorspronkelijke biconcave structuur bewaard gebleven , en hier is de 

 beweging in elke richting zeer beperkt. De staartwervels van deze 

 vogels zijn, zelfs in de meest afwijkende vormen, wezenlijk de zelfden, 

 en in de fossiele soorten schijnen ten minste de gewrichten den alge- 

 meenen regel te volgen. Bij den pauw en den Geococcyx vertoonen de 

 staartwervels zekere neiging naar een procoelische vereeniging. Andere 

 vormen vertoonen ook onbelangrijke wijzigingen van het normale type 

 van de staartwervelsgewrichten , doch niet voldoende om een wezen- 

 lijke tegenspraak te vormen tegen de hier gegeven verklaring van 

 den oorsprong van het onderscheidende kenmerk der vogels , de zadel- 

 vormige wervels. 



Beschouwen wij de levenswijs en de gewoonten van den Ichthyornis , dan 

 blijkt het dat er vele belangrijke zaken afgeleid kunnen worden zoo- 

 wel uit zijn structuur , als uit de plaatsen waar zijn overblijfselen zijn 



