Il4 DE WIJZIGINGEN, WAARAAN ONS KLIMAAT 



Natuurlijk, 't grootst is het verschil in den tijd, dat de verdamping 

 't sterkst is : in den zomer ; dan is de verhouding als 1 : 2.8 , soms 

 zelfs als 1:3. — En dezelfde wet geldt voor de verdamping van het 

 in den bodem dringende water. Terwijl uit den bodem van het open 

 veld 100 deelen water verdampen , verliest de bodem der wouden 

 slechts 38 , en , is hij met mossen , afgevallen bladeren en takken be- 

 dekt , slechts 15 deelen , zoodat bijv. in Beieren des zomers op 't open 

 veld op 1 hectare 4086 M. 3 verdampt, terwijl de verdamping in het 

 naburige woud in denzelfden tijd en op gelijke oppervlakte slechts 

 resp. 1592 en 625 M. 3 bedraagt. 



Op dezen grondslag voortbouwend , heeft ebermayer berekend , dat , 

 als het Spessartgebergte zijn woudtooi verloor, de bodem in den 

 zomer 4743.2 millioen kub. voet water meer door verdamping zou 

 verliezen dan tegenwoordig , eene hoeveelheid , voldoende , om den Main 

 18 dagen op gemiddelden , 33 dagen op zijn' laagsten waterstand 

 te houden. En zelfs al bleven de bosschen staan, en verwijderde men 

 er slechts de bladeren, naalden, takken uit, die den bodem met eene 

 dikke laag bedekken, dan reeds zou er zulk eene hoeveelheid water 

 meer dan nu verdampen , als noodig is om den Main op gemiddelden 

 stand 5 dagen, op zijn laagsten stand 9 dagen te voeden. 1 



Hoe duidelijk blijkt ons daaruit de groote invloed der wouden op 

 het proces van verdamping, waarvan toch, even goed als van de 

 regenhoogte, de graad van vochtigheid van den bodem afhankelijk is! 

 Hoe duidelijk dus bewijzen deze cijfers den nauwen samenhang tusschen 

 den rijkdom eener landstreek aan water en haar rijkdom aan bosschen ! 

 Zoovele eigenschappen als we aan de bosschen hebben waargenomen, 

 zoovele factoren hebben we leeren kennen, die den waterstand der 

 rivieren , het ontstaan en den watervoorraad van bronnen regelen. We 

 zagen het immers, hoe de bosschen in het groot den dienst verrichten 

 van eene groote zeef, die slechts langzaam het over de oppervlakte 

 der aarde in de dalen vloeiende water doorlaat, en tegelijkertijd 

 dien van duizenden trechters, die het regenwater naar diepere aard- 

 lagen geleiden, tot waar het eene leemlaag ontmoet. Hier verzamelt 

 het zich , om na een' lageren of korteren onderaards chen tocht , in 

 den vorm van bronnen opnieuw aan de oppervlakte te voorschijn te komen. 



Waar uitgestrekte bosschen worden uitgeroeid , daar verdampt het 



1 Ebermayer. 



