124 DE REGENWORM. 



gevoelig voor trillingen van den bodem, waarop of waarin zij zich 

 bevinden. Twee potten met aarde en wormen werden op eene piano 

 gezet; zoodra zich bas- of discant-tonen lieten hooren, kropen de 

 dieren dadelijk in hunne holen terug. De door darwin in potten ge- 

 houden wormen vonden kleine hoeveelheden voedsel, die bij de openin- 

 gen hunner gangen begraven waren , spoedig uit , waarschijnlijk door 

 den reuk. Rauw vet lusten zij meer dan iets anders, en daarna uien. 

 Men ziet dus dat de organische bestanddeelen van den grond niet de 

 eenige stoffen zijn, die zij kunnen verteren. 



De aardwormen kunnen voorwerpen aanvatten door het bovenge- 

 noemde lipuitsteeksel om te buigen tegen het segment waarin de mond 

 gelegen is , of ook door den mond als zuiger te gebruiken. 



Een van de meest opmerkenswaardige gewoonten des aardworms 

 is de wijze, waarop hij de openingen afsluit, die toegang geven tot de 

 gangen, waarin hij leeft. Dikwijls stapelt hij hoopjes steen daarover 

 heen, en oefent daarbij veel kracht uit; een steentje, door een worm 

 over een grintpad heen naar den mond van zijn verblijf gestuwd, 

 woog twee eng. oneen. Gewoonlijk stoppen de wormen die openingen 

 toe met bladeren, bladstelen enz., en leggen daarbij veel overleg aan 

 den dag. Zoo b. v. vatten zij de meeste bladeren niet bij den steel 

 aan, wat anders wel het geschiktste zou schijnen, maar bij de punt, 

 omdat bij de meeste bladeren het aan den bladsteel grenzend gedeelte 

 het breedst is, en zulk een blad dus het gemakkelijkst in de holte 

 kan worden getrokken met het smalste gedeelte vooruit. Is daarente- 

 gen het bladsteelgedeelte van een blad smaller dan de spits , dan 

 vatten de wormen het bij den steel aan. Darwin deed eene reeks van 

 proefnemingen met driehoekjes van papier en andere voorwerpen; de 

 wormen wisten steeds de beste wijze uit te kiezen om die voorwerpen 

 in hunne gangen te brengen. 



Een stuk land, aan darwin toebehoorende , vertoonde , na omgeploegd 

 te zijn, slechts een schralen plantengroei en was dicht bezaaid met 

 kleine en groote steenen, waarvan sommige de helft van de grootte 

 eens kinderhoofds hadden. Weldra echter verdwenen de kleine steentjes 

 en later ook de groote , totdat na dertig jaren een paard van het eene 

 eind des lands tot het andere galopeeren kon , zonder een enkelen 

 steen met zijne hoeven aan te raken. Die uitkomst , ofschoon een wei- 

 nig bevorderd door mieren en mollen , was bijna geheel het werk dei- 

 aardwormen ; zij zwelgen de aarde beneden de steenen in , doen deze 



