130 HET SPREKEN VAN DOOFSTOMMEN. 



dan , dat de kinderen reeds hadden kunnen spreken vóór zij doof wer- 

 den, en dat zij zeker een onbewuste herinnering van hun vroegere 

 spraak hadden overgehouden (Ibid. pag. 1036). Hement blijft echter 

 aan zijne meening vasthouden en verklaart niet te kunnen begrijpen 

 hoe jonge kinderen, die het spraakvermogen verliezen, eene onbewuste 

 herinnering van het accent zouden bewaard hebben (Ibid. pag. 1094). 

 Dat eigenaardigheden der spraakwerktuigen eigenaardigheden in de 

 uitspraak kunnen veroorzaken , en deze erfelijk kunnen zijn , valt niet 

 te betwijfelen. Maar aan den anderen kant is het ook waar, dat dia- 

 lektische uitspraak en accent zeer veel van voordoen en navolgen 

 afhankelijk is. Men weet b. v. dat in den regel een Fries , hoeveel 

 moeite hij ook doet, nimmer zijn eigenaardige uitspraak geheel kan 

 maskeeren. Toch zijn er voorbeelden van friesche kinderen, die niet 

 lang na hun geboorte naar Holland werden verplaatst, of die daar 

 uit friesche ouders werden geboren , en die 't zij het onder beschaafde 

 Hollanders gebruikelijk hollandsch, 't zij een der hollandsche plaatse- 

 lijke dialecten , volkomen goed leerden spreken. d. l. 



