OUDERS EN KINDEREN. 



DOOR 



Dr. J. E. ENKLAAE. 



De dag nadert zijn einde. Het daglicht , in het open veld nog weinig 

 verzwakt , is in 't woud reeds getemperd tot die matte schemerige tint , 

 die tot mijmeren stemt. Een laatste zonnestraal dringt hier en daar 

 nog door 't loover en schiet op een open plekje schuins tusschen de 

 boomstammen door. In die breede lichtstrepen dansen de muggen een 

 wilden dans , voordat zij in de duisternis van den nacht haar bloedig 

 bedrijf gaan uitoefenen. 



De stilte van den naderenden avond is reeds nedergedaald onder 

 de groene gewelven. Dit is vooral het geval op het eenzame uithoekje , 

 waar wij een oogenblik willen verwijlen. De groote weg , ja zelfs 

 de voetpaden, gaan er op aanzienlijken afstand langs heen. Daar, 

 op een kleine verheffing van den bodem , staat een oude eerwaardige 

 eik. De machtige duldt aan zijn voet slechts het nederige mos, en 

 in do naaste omgeving slechts struiken. Zij zijn de eenigen, die 

 leven kunnen van de lucht en het licht, die hij overlaat. Half tusschen 

 de blootliggende wortels verscholen is een gat in den grond. Onder ge- 

 wone omstandigheden zou niemand er op letten. Thans trekt het echter 

 de aandacht, want een roodbruine kop wordt er uitgestoken. Twee 

 heldere kijkers monsteren wantrouwend elk voorwerp in 't rond; twee 

 spitse ooren zijn opgericht en worden onophoudelijk naar alle kanten 

 gewend. Voorhoofd , oogen , in één woord de intellectueele kop en 

 de geheele houding spreken van verstand, 't Is dan ook niemand 



