144 OUDERS EN KINDEREN. 



anders dan de bekende Reintje, aan wien die kop behoort. De kop 

 komt naar voren, een voorpoot volgt; wip, daar staat Reintje in al 

 zijn bevalligheid op den beganen grond ! Nu wordt er aandachtig ge- 

 luisterd , gekeken. Wat hoort hij ? 't Is de hoefslag van het paard 

 eens ruiters , die ginds langs den rijweg naar huis keert. Reintje begrijpt 

 het. Er steekt geen kwaad in. Ook dat schelle geluid , dat als een scha- 

 terlach weerklinkt door het woud, is hem bekend, 't Is de specht, die 

 een laatsten klimtocht onderneemt langs de stammen, om met een 

 gevulde maag straks de nachtrust te kunnen genieten. Plotseling duikt 

 de vos naar den grond en gelijktijdig wordt boven in de boomen een 

 hevig gedrnisch gehoord, 't Zijn een paar houtduiven , die klepperend 

 opvliegen. Reintje herstelt zich. Nog eens geluisterd, gesnuffeld, na- 

 gedacht. Maar het geduld van het jonge volkje is niet zoo groot als 

 dat van de ouderen van dagen. En jong volkje schuilt er ook in dat 

 geheimzinnige gat, waaruit onze Reintje zoo even te voorschijn kwam. 

 Daar vertoont zich één kopje, flaks een tweede en een derde, en, 

 voordat moeder — want in deze betrekking staat de groote vos tot 

 de kleintjes — tot behoedzaamheid heeft kunnen vermanen, buitelen 

 zij over elkander in het zachte mos. 



De kleine bazen zijn zoo rusteloos in beweging, dat een toeschouwer ze 

 ter nauwernood kan opnemen. Daarenboven zou 't onmogelijk zijn het 

 troepje dicht te naderen, zoolang moeder er bij is. Deze heeft zich echter na 

 volbracht onderzoek snel verwijderd. Thans kannen die wollige grijsbraine 

 pelsjes, die spitse oortjes en schalksche schuinstaande oogjes ons niet ont- 

 gaan. Het spel is in vollen gang. Daar ritselen de struiken en een volwas- 

 sen vos is met een vluggen sprong te midden van het vroolijke troepje. Wij 

 herkennen in haar de moeder, die zooeven een sluipertje gemaakt had. 

 Haar komst verwekt groote vreugde bij de jeugd en het spel wordt onmid- 

 dellijk gestaakt. De vreugde geldt echter niet zoozeer de persoon van moe- 

 der , die zoo spoedig weer thuis kwam , als wel het voorwerp dat zij mede- 

 brengt. Dit i3 een groote rat, die, vastgeklemd tusschen de stevige 

 kaken van haar roover, wanhopig worstelt om zich aan den greep te 

 ontwringen. De rat is wel is waar bestemd , om ten slotte in de hon- 

 gerige magen te verdwijnen, maar niet voordat zij als leerstof dienst 

 heeft gedaan bij de opvoeding. Het laatste is zelfs het hoofddoel. Op 

 eenigen afstand van de kleine vossen wordt het slachtoffer plotseling 

 losgelaten. Hot arme verminkte dier , dat zijn leven reddeloos verloren 

 achtte, voelt op nieuw de hoop op levensbehoud in zich ontwaken. Het 



