OUDERS EN KINDEREN. 145 



spant al de krachten , die hem nog resten , in , en zet het waggelend op 

 een loopen. Dit is jnist de wensch der opvoedende moeder. In wilde vaart 

 stormt de jeagd de vluchteling achterna. Weldra is zij ingehaald. De 

 vlugste werpt zich op haar. Maar de rat piept en krabt en de onervaren 

 knaap springt angstig terug. Zijn broertje maakt het niet beter, zoo- 

 dat het de rat werkelijk gelukt in een molsgat weg te kruipen. Doch 

 nu is de moeder met een paar vlugge sprongen genaderd, en weldra 

 is de rat teruggebracht op het terrein voor de woning. 



De jacht begint op nieuw. Het vervolgde dier geeft den moed nog niet 

 op, al beginnen de krachten het blijkbaar te begeven. Een der vosjes, die 

 wat meer durft dan de anderen en vlugger van begrip is , hapt op het 

 juiste oogenblik toe, krijgt de prooi in den bek en springt er mede 

 weg. Onverwijld wordt hij door de anderen vervolgd. De afhangende 

 rattestaart is spoedig gegrepen ; een gelukkige ruk — en nommer twee 

 der jeugdige moordenaars heeft de rat tusschen zijn reeds scherp ge- 

 punte tanden. Doch ook hij blijft slechts voor korten tijd de gelukkige 

 bezitter. En zoo gaat het voort, totdat de moeder, nauwlettende toe- 

 schouwster tot nog toe, van oordeel is, dat de eerste opvoedkundige 

 les — het vangen van een levend dier — lang genoeg geduurd en door 

 een tweede opgevolgd moet worden. Want de doelmatige oefening is 

 geheel in het dolste spel ontaard en dit ligt thans niet in de bedoeling. 

 De kinderen mogen genot hebben , maar al spelend moeten zij leeren. 

 De moeder bemachtigt de inmiddels gestorven rat en toont aan de 

 jongen , hoe zij haar op moeten eten. Na vele onhandige beten is het 

 dier in de jeugdige magen geborgen. 



Onderwijl is de zonneschijf nedergedaald in een grijswitte wolk , die 

 baar aan de westerkim verbeidde. Buiten het woud aan den verren 

 horizont gloeit alles in het heerlijkst rood en purper en violet. Op 

 ons standpunt kunnen wij van de schoonheid van het avondrood niets 

 meer bespeuren dan een zachten veelkleurigen gloed aan den hemel 

 boven ons, die de boomtoppen tint, en een wolkje hier en daar, als 

 een lichtende vlek in de ruimte zwevend. Tusschen de stammen om 

 ons heen begint de nacht reeds zijn donker kleed te spreiden. 



Nog spelen de vosjes , doch het wordt tijd dat het spel gestaakt 

 wordt. Ook moeder schijnt dit te begrijpen. Daarenboven worden de 

 kleintjes overmoedig; de beweging heeft het bloed verhit; zij beginnen 

 te blaffen. Dit vooral wekt de bezorgdheid van moeder, die weet aan 

 hoeveel gevaren een vosseleven is blootgesteld. Daar knalt heel in de 



