146 OUDERS EN KINDEREN. 



verte een schot. Dit is meer dan voldoende. Er mag geen oogenblik 

 langer gedraald worden. Fluks pakt moeder de kleinen achtereenvol- 

 gens in den bek en draagt ze in de onderaardsche woning. Een oogenblik 

 later is het plekje weder zoo eenzaam en stil , alsof er niets gebeurd was. 



Of zulk een opvoeding vruchten draagt? 



't Is vier weken later. Moeder is er op uit om het dagelijksch brood voor 

 zichzelve en de familie te zoeken. De kleinen beginnen het in dat nauwe 

 donkere hol wel wat vervelend te vinden, 't Duurt dan ook niet lang , of 

 zij loopen vóór de woning in het zonnetje rond. Een van hen ziet op eeni- 

 gen afstand een paar dorre bladeren in 't kreupelhout zich bewegen. Ter- 

 stond is hij geheel aandacht. Met den buik plat op den grond gedrukt , 

 het oog onbewegelijk op de verdachte plaats gericht, schuift hij zich 

 onhoorbaar voorwaarts. Reeds is hij het voorwerp van zijn bigde verwach- 

 ting dicht genaderd. Even onbewegelijk gelegen ! Het schijnt, dat er on- 

 raad bemerkt wordt. Daar ritselen de bladeren weder! Nu weer zachtjes 

 vooruit! Zoo mogelijk het lichaam nog meer ineengedoken en samen- 

 gedrukt ! Plotseling doet hij een krachtigen sprong. Zegevierend wordt 

 de kop opgericht. Een onvoorzichtig muisje is gevangen en wordt lek- 

 ker opgepeuzeld. De kleinen zijn reeds het evenbeeld der ouders ; en 

 geen muis , zelfs geen kever of sprinkhaan is in den omtrek der vos- 

 sewoning zijn leven een oogenblik meer zeker. 



Hoe de marters hun jongen opvoeden wordt ons verteld door den 

 natuurkundige muller , die op grond van eigen waarnemingen spreekt. 

 "Zijn de jongen op zekeren leeftijd gekomen," zoo lezen wij in een van 

 müller's geschriften, "dan verlaat de moeder met hen in de schemering 

 de woning, en wat er dan voorvalt is wel waard gade geslagen te 

 worden. De moeder geeft les in de gymnastiek en is daarbij vol vuur , 

 gelijk ik eens in het park van een adellijk slot in de gelegenheid was 

 waar te nemen. Een vijftien voet hooge muur stond daar in verbinding 

 met een lage schuur , in welke laatste een marterpaar met vier jongen 

 nestelde. Toen de schemering inviel , kroop de moeder eerst heel voor- 

 zichtig van onder het dak te voorschijn , keek naar alle kanten aan- 

 dachtig rond en luisterde oplettend. Evenals een kat ging zij langzaam 

 eenigo schreden op den muur voort en bleef toen een poosje rustig 

 zitten. Na een minuut verdween één der jongen , dat naast haar plaats 

 nam, een tweede volgde daarop heel spoedig, eindelijk het derde en 

 vierde. Na een poos daar roerloos gezeten te hebben, stond de oude 

 voorzichtig op en deed een vijftal groote sprongen op den muur. Het 



