154 OUDERS EN KINDEREN. 



den mensch te zijn. In liefde voor zijn kinderen, in medelijden met 

 zwakke soortgenooten is hij voorbeeldig. 



Een apenkind is afschuwelijk leelrjk. Het heeft armen, die in verhou- 

 ding van het lichaam de dubbele lengte van die der ouders schijnen te 

 hebben en een gezicht zoo vol plooien en rimpels , dat het op 't gelaat 

 van een grijsaard gelijkt. Toch is het de lieveling van zijn moeder, die 

 het dikwijls tot in het belachelijke liefkoost en troetelt. Het slaat 

 zijn armen om moeder heen en hangt haar altijd aan 't lijf. Deze is 

 steeds met haar kind in de weer. Zij lekt en streelt het voortdurend, 

 legt het nu eens aan de borst en schommelt het dan weder op haar 

 armen heen en weder. Van tijd tot tijd mag het met andere apen- 

 kinderen stoeien en spelen. Dan verliest moeder het echter geen oogen- 

 blik uit het oog. Bij het minste gevaar geeft zij een schreeuw en 

 vangt bet toesnellende kind in haar armen op. Is het ongehoorzaam, 

 dan wordt het door knijpen en slaan — het laatste dikwijls in den 

 vorm van oorvegen — op gevoelige wijze gestraft. Maar een apenkind 

 is zelden ongehoorzaam , zoodat de straf slechts enkele malen wordt 

 toegepast. In de gevangenschap deelt een apenmoeder elk stukje brood 

 met haar kind. Sterft het laatste, dan treurt de moeder dagen ach- 

 tereen en volgt haar kind weldra in den dood; sterft de moeder, dan 

 wordt de wees door andere apen als pleegkind aangenomen. Dit zijn 

 feiten, die door nauwkeurige waarneming van apen in onze diergaar- 

 den boven allen twijfel verheven zijn. Zij bewijzen wel, dat de aap 

 geen wezen is , dat met den mensch niets gemeen heeft. Vooral bij 

 ziekte doet hij zich van een gunstige zijde kennen. "Een zieke aap," 

 zegt brehm, de groote kenner der dierenziel, "is een verschijning, die 

 ieder menschenhart moet roeren. De arme , anders zoo vroolijke knaap, 

 zit treurig en lusteloos ter neer en werpt droevige blikken op den 

 nadereuden mensch. Hoe meer zijn einde nadert, des te zachter en 

 vriendelijker wordt hij , des te meer gaat het dierlijke in hem verlo- 

 ren, des te helderder komt de edele zijde van zijn wezen aan den dag. 

 Elke hulp neemt hij dankbaar aan. In den arts ziet hij weldra zijn 

 weldoener. Men heeft apen gezien, die, eenmaal door ontlating van 

 bloed eenigszins verlicht, bij het naderen van den arts hem uit eigen 

 beweging den arm toestaken." 



De waarheid der feiten, die aan het voorafgaande ten grondslag 

 liggen, is boven twijfel verheven. Het waren echter vossen, marters 

 en apen , waarop zij betrekking hadden , en weinig menschen hebben 



