OUDEUS EN KINDETIEN. 155 



de gelegenheid deze dieren waar te nemen , als zij zich onbelemmerd 

 uiten. Daarenboven zijn dit dieren, die wij gewoon zijn uit een lichame- 

 lijk en verstandelijk oogpunt voor de meest begaafde te houden. Daarom 

 is het ter overtuiging van den lezer noodig, dat een goede bekende 

 uit de dierenwereld voor zijn oogen gevoerd wordt. Het gezegde kan 

 dan aan eigen waarneming getoetst worden. Ieder mijner lezers kent 

 ons gewone huishoen en schrijft het niet veel verstand toe. Mag ik 

 't u schetsen in het schoonste tijdperk zijns levens, als het moeder is? 



De kuikens zijn achtereenvolgens uit het ei te voorschijn gekomen. 

 "Nu kunnen zij onmiddellijk loopen en eten," zegt een algemeen ver- 

 breid volksgeloof, "dit komt van het instinkt van het dier." Niets is 

 minder waar dan dit. Wel is waar brengen zij een verwonderlijk 

 scboonen aanleg mede ter wereld, doch hij moet ontwikkeld worden. 

 Gedurende het eerste uur, dat na de geboorte verloopt , kan een kuiken 

 niet staan , ja zelfs den kop niet opheffen. 



Heeft de wil zooveel beer schappij over de spieren gekregen, dat de 

 kop recht gehouden en naar willekeur bewogen kan worden , dan ligt 

 het diertje nog machteloos neer. Het kan niet staan. Eindelijk wordt 

 de eerste schrede waggelend gedaan, en nu is het spoedig zoover, dat 

 het zich vlug kan verplaatsen. Heeft de moeder gezien, dat de ont- 

 wikkeling zoover is voortgeschreden, dan roept zij, ter wille der jon- 

 geren nog op het nest zittend , klokkend den kleinen spring-in-'t-veld , 

 die met een helder oog vroolijk de wijde wereld inkijkt. Voor de leus 

 wordt door de moederhen een korreltje, een strootje in den bek ge- 

 nomen en herhaaldelijk voor den kleine nedergelegd. Daarbij verneemt 

 hij een geluid , dat als een dringende uitnoodiging klinkt , om het ook 

 eens te probeeren. Dit is de eerste les in het oppikken van zaadkor- 

 reltjes. Spoedig begint de kleine het pikken na te doen , hoewel het 

 nog eenige uren duurt, voordat hij er in slaagt een korreltje vast te 

 houden en naar binnen te brengen. Als alle kiekens voldoende kunnen 

 loopen, verlaat de hen het nest en stapt naar buiten, omstuwd door 

 de bewegelijke kinderschare. Wat heeft zij het dan druk , wat wordt 

 er getrippeld en geklokt! Men kan het haar aanzien, dat zij volop de 

 moederweelde geniet , na drie lange weken op het nest in het donkere 

 hoekje haar naar licht en beweging hakende vogelnatuur te hebben be- 

 dwongen. Waarlijk, het is niet vreemd, dat dichters moederliefde en 

 moedertrouw onder het beeld der klokhen voorstellen, 't Is of de hen, 

 nu zij moeder is , een geheel ander dier geworden is. Voorheen weinig 



