156 OUDERS EN KINDEREN. 



lettend op de omgeving, inhalig, schichtig, is zij thans opmerkzaam, 

 mededeelzaam , moedig. In elk vreemd voorwerp ziet zij een vijand, 

 dien zij onder toornig gekakel met hangende vleugels en opgezette hals- 

 veêren te lijf gaat. 



Men heeft voorbeelden gezien, dat een hen met kiekens den strijd 

 aanvaardde met den overmachtigen doodvijand van haar geslacht, den 

 bunsing, die in één nacht de bevolking van een kippenhok pleegt te 

 vermoorden. Wel is waar moest de trouwe moeder in dien wanhopi- 

 gen kamp bezwijken, doch niet voordat den bunsing de oogen uitge- 

 pikt waren en het kroost dus waarschijnlijk gered was. Een hen met 

 kiekens vreest zelfs den mensch niet, dien zij toch gedurende haar 

 geheele leven heeft leeren kennen als een wezen tegenover hetwelk zij 

 volkomen machteloos is. 



Als de klokhen buiten in het zonnetje met haar aanvallig troepje 

 rondwandelt, is de opvoeding in vollen gang. Mama is altijd door aan 

 't praten , haast wat te druk zouden wij zeggen , die niet begrijpen 

 wat zij al heeft te verhandelen. Door woord en voorbeeld spoort zij 

 de kinderen aan om wormpjes te zoeken, vliegen te vangen; en als zij 

 moe zijn of koud, wordt hun tijdelijk een plaatsje aangewezen onder 

 de warme vleugels. Wie kent dat aantrekkelijk beeld niet: een kloek- 

 hen , nedergehurkt op den grond , met haar schat onder de vleugels 

 verborgen, op een enkel schalksch donzig kopje na, dat even een kijkje 

 neemt in de buitenwereld, of een kleine spring-in-'t-veld , die op moe- 

 ders rug is geklauterd. 



Moeder heeft een zware taak om de hongerige magen harer sprui- 

 ten, dikwijls een twaalftal, behoorlijk te voorzien ; en dit zou haar be- 

 paald onmogelijk zijn, als het kleine gespuis ten deele niet voor zich 

 zelf zorgde. Moeder neemt voor zich zelve niet meer dan zij dringend 

 noodig heeft om te blijven leven. Slechts dan , als het kroost verzadigd 

 is, veroorlooft zij zich een goed maal van de resten en kliekjes. Dit 

 komt echter zelden voor, als do mensch hen niet aan zijn tafel te 

 gast noodt. Geen wonder, dat een hen, die kiekens heeft, er bijna 

 altijd slecht uit ziet en zeer vermagert. 



En hoe gedragen zich de kleinen? Juist als onze kinderen, als zij 

 nog zeer jong zijn. 't Zijn volbloed-egoïsten. Gehoorzaam zijn zij in 

 de hoogste mate. Moeder heeft slechts een kik te geven , en de ge- 

 heele bende stormt haar te gemoet. Maar de guiten weten wel , dat 

 er dan wat te halen valt , dat er een vlieg gesnapt , of een worm uit 



