OUDEKS EN KINDEEEN. 157 



den grond getrokken is. Zijn de kleinen verzadigd , dan kan moeder 

 klokken, zoo veel zij wil, geen enkel kind verroert zich. Maar ge- 

 woonlijk is er honger in het land , die de zintuigen op verwonderlijke 

 wijze scherpt. Op eens neemt de geheele troep met moeder aan 't hoofd 

 een aanloop. Gij meent , dat er onraad is , dat de familie op de vlucht 

 slaat. Niets er van. Op eenige meters afstand is aan een grashalm 

 een insekt ontdekt. Het is een aanval in den stormpas op dit dier 

 gericht. Gewoonlijk wordt het door de hen gegrepen en voor de jon- 

 gen neergelegd. Twee of meer der laatsten pakken het gelijktijdig beet. 

 Nu ontstaat een sjorren en trekken, een fladderen en draven, een 

 piepen en kibbelen , een verliezen en hernemen van den buit , dat 

 gewoonlijk daarmede eindigt, dat de sterkste met alles op den loop 

 gaat en een afgelegen hoekje bereikt, waar het lekker beetje gulzig 

 wordt opgeslokt. Meermalen echter is het voor dien tijd uit elkander 

 gescheurd en verdwijnt elk met een stuk. Waarlijk, men zou meenen 

 tooneeltjes bij te wonen van een troepje onzer eigen kleine bazen. 

 Voor een koekje zijn zij , o zoo gehoorzaam ! Wordt er niets begeerd , 

 dan is voor 't oogenblik aan ma geen behoefte. En als een enkel 

 koekje bij al die begeerige handjes komt, dan herhaalt zich de boven 

 verhaalde geschiedenis. 



Zes weken lang worden de kinderen zoo verzorgd, gekoesterd en 

 opgevoed tot rechtgeaarde hoenders. Dan toont moeder de hen echter, 

 dat zij geen sloof is, die zich aftobt, als 't niet noodig ja zelfs schade- 

 lijk zijn zou voor de kleinen. 



Op den leeftijd van ongeveer zes weken zijn de kuikens half vol- 

 wassen en in staat om zonder moederlijke leiding zich verder te ont- 

 wikkelen. Zoo spoedig mogelijk zelfstandig worden is nu voor hen een 

 dringend vereischte. De hen geeft hun dit te kennen door zich te ver- 

 wijderen en elk kuiken, dat haar nadert, door beten onmeedoogend 

 te verjagen. Weldra begrijpen deze dan ook, dat het moeder ernst 

 is. Zij schikken zich in het onvermijdelijke, en gaan de wijde wereld 

 in. Van dit oogenblik af zijn alle banden tusschen moeder en kinde- 

 ren verbroken. Zij zijn voortaan vreemden voor elkander. 



Soortgelijke tooneelen zou men in de vrije natuur bij de bloedver- 

 wanten van het hoen , de korhoenders en patrijzen kunnen waarnemen. 



(Slot volgt.) 



