EEN METEOOR. 



159 



Den juisten aanvangstijd van 't verschijnsel kan ik niet aangeven, 

 dewijl ik verzuimde terstond op mijn horloge te zien. Toen ik dat 

 deed kunnen er een paar minuten verloopen zijn en was het acht 

 minuten vóór zeven uur. 



Meteoor van 21 Sept. 1881 te Jogjakarta. 



De meteoor zelf glansde als een helder wit lichtende ster, maar 

 met een veel sterker licht dan Jupiter of zelfs Venus in haar grootsten 

 lichtschijn , tot op 't oogenblik dat hij achter de boomen verdween. 



Om andere sterren te kunnen zien , moest ik naar buiten gaan , 

 om mijn oogen aan den invloed van 't lamplicht te onttrekken. 



Ondanks dat lamplicht kon ik 't lichtspoor van het meteoor echter nog 

 minstens zes minuten (tot twee minuten vóór zeven uur) blijven waarnemen. 



Dat lichtspoor was aanvankelijk een bijna rechte, zeer zwak gebogen 

 en schijnbaar onbewegelijk standhoudende streep, waarvan de bolle 

 zijde naar 't noorden gekeerd was en van ongeveer gelijkmatige licht- 

 sterkte over de geheele lengte. Langzaam veranderde die rechte lijn 

 echter in een golfvormig gebogen, en later in een zigzagvormige streep , 

 blijkbaar onder den invloed van luchtstroomen van verschillende rich- 

 ting op verschillende hoogten in onzen dampkring. 



Even langzaam verbreedde zich het spoor , maar ongelijkmatig , en 

 werd ook de lichtverdeeling gewijzigd, maar in dien zin , dat de breedste 

 deelen 't krachtigst verlicht bleven en merkbaar sterker schitterden 

 dan de dunnere gedeelten, zoodat het mij voorkwam dat die verbree- 

 ding niet (of althans niet alleen) door sterke uiteendrij ving, maar ook 

 door ophooping van meer meteoorstof ontstond , met langduriger be- 

 houd van gloeihitte. 



Slechts zeer langzaam had de vormverandering en even langzaam 

 de verdooving van 't verschijnsel plaats, waarbij de witte lichtglans 

 eerbt een min of meer geele, en eindelijk een dof gouden tint aau- 



