164 OUDERS EN KINDEREN. 



Het morgenkoeltje waait mijn opgeruimden geest 

 Zoo vroolijk wakker met de bloemen in de dalen ! 

 Mij kwelt een kwaal , die slechts van rozengeur geueest , 

 Een heimwee naar de lucht en zuivre zonnestralen ! 



Droomend gaan wij voort langs het smalle voetpad, de golvende 

 korenvelden te gemoet. Plotseling worden wij uit onze overpeinzing 

 gewekt door een hevig gedruisch. Een patrijs vliegt voor ons op, op eenigen 

 afstand zien wij een tweeden, — de hen — die omstuwd is door een troep 

 kuikentjes. Wij hebben even den tijd om met een oogopslag de donzige , 

 met geel en bruin geteekende , ongeloofelijk vlugge diertjes op te nemen. 

 Voor goed waarnemen laat ons moeder patrijs geen tijd. Zij laat een 

 korten waarschuwenden kreet hooren , en verdwenen zijn alle jongen. 

 Op zoo iets waren wij hoegenaamd niet verdacht. Was 't een droom- 

 beeld, of hebben wij werkelijk kuikens gezien? Maar waar zijn zij 

 dan gebleven? Onze nieuwsgierigheid is geprikkeld en met versnelden 

 pas begeven wij ons naar de plaats, waar het troepje zich het laatst 

 aan ons oog vertoonde. Onmiddellijk komt de hen ons te gemoet. Een 

 harer vleugels sleept over den grond; haar geheele gang is bezwaar- 

 lijk en schijnt groote inspanning te kosten. Zij loopt vlak voor onze 

 voeten , zoodat wij niet kunnen nalaten een poging te doen om haar 

 te grijpen, want inderdaad de vogel schijnt gewond te zijn, en niet 

 meer te kunnen ontkomen. Het grijpen mislukt. Nu ontwaakt de jager 

 in ons. Een dier in zulk een toestand is een zekere buit. En wij loo- 

 pen en springen, grijpen en slaan, steeds evenwel vruchteloos. De 

 hen blijft altijd in onze nabijheid, doch weet al onze pogingen, 

 zij 't ook soms op 't kantje af, te verijdelen. Plotseling heft zij zich 

 op en vliegt met krachtige ruischende vleugelslagen terug naar de 

 plaats , waar de jacht een aanvang nam , en waarvan wij onderwijl 

 een goed eind verwijderd zijn. Verbaasd staren wij haar na. Is dat de 

 zieke vogel van zoo even? Een oogenblik nadenken doet ons het geval 

 verstaan. De patrijs was krachtig en gezond. Wij zijn het slachtoffer 

 geweest van de list eener moeder , die bij onze verschijning gevaar voor 

 haar kinderen duchtte. Zij hield zich vleugellam , wist onze aandacht 

 van de kinderen af te leiden en op zich zelve te vestigen en ons weg 

 te voeren van de plaats, waar zich eerstgenoemden bevonden. 



Want er waren wel kuikens op de plaats waar wij zochten , al konden 

 wij ze niet vinden. Konden wij getuigen zijn van het tooneeltje bij de 

 terugkomst der moeder, die ons verwijderd heeft, de waarheid van 



