166 OUDERS EN KINDEREN. 



Daar het in de vogel wereld als regel geldt , dat de jongen, zoodra zij 

 zich slechts even redden knnnen, door de ouders verlaten worden, 

 moet een familieleven , als bij den patrijs gevonden wordt , ons bijzonder 

 aantrekken. Toch staat de laatste in dit opzicht niet geheel alleen. 



Het moerashoen , de bewoner onzer met riet omzoomde , met bladen 

 van waterplanten hier en daar geplaveide plassen , vertoont ons tafe- 

 reeltjes van een familieleven, dat in de dierenwereld eenig is. 



De kiekens van het moerashoen big ven, nadat zij het ei verlaten hebben , 

 nog ongeveer vierentwintig nren in het nest vertoeven. Dan geleidt de hen 

 ze in het water, hun element , waar zij door den haan opgewacht en met 

 vreugde begroet worden. Vroolijk piepend en snaterend zwemt het troepje 

 den plas rond, waar gedurende eenige dagen door beide ouders in het 

 vangen van wormen en insecten les gegeven wordt. Weldra zijn de 

 kleinen geheel ingewijd in de geheimen van deze jacht op het dage- 

 lijksch brood, waarna de zorg der ouders zich tot het waarschuwen 

 en beschermen van hun kroost beperkt. Eenige weken later worden de 

 jongen aan zich zelven overgelaten , 'wat dan ook zonder zorg geschie- 

 den kan. De hen legt weder eieren en broedt bij afwisseling met den 

 haan. Zoodra de kiekens van het tweede broedsel zich op den water- 

 spiegel vertoonen , voegen de half volwassenen van het eerste zich aan- 

 stonds bij hen. Geen zelfzucht is het, die hen weder naar vader en 

 moeder drijft; integendeel zij komen om laatstgenoemde bij de opvoe- 

 ding der jonggeborenen de behulpzame hand te bieden, 't Is of zij willen 

 toonen daukbaar te zijn voor de lessen en de zorg, die zij ontvingen, 

 en 't bewijs leveren willen, dat 't onderwijs ter harte werd genomen 

 en vruchten droeg. 



't Geheel levert thans een aardig en aantrekkelijk schouwspel op. 

 De half volwassen hoentjes roepen klokkend de jongere broertjes en 

 zusjes , die hun even goed als de ouders gehoorzamen en piepend vol- 

 gen. Twee van de ouderen, wier aantal gewoonlijk de helft van 

 dat der jongeren is , nemen een kleintje tusschen zich in. Dit zwemt 

 dapper met hen voort, en wordt door beiden om strijd geliefkoosd 

 en gevoederd. En waarlijk, vader of moeder konden het niet beter 

 doen! Het voedsel wordt onder een dringend en herhaald "terr, terr" 

 voor de kleiuen neergelegd. Ja zelfs bij naderend gevaar wordt op 

 denzelfden toon gewaarschuwd en tot vluchten aangespoord, als van 

 de zijde der ouders plaats vindt. Ouders en groote kinderen wedijve- 

 ren in het betoonen van liefde en zorg, en de kleinen weten niet 



