OUDERS EN KINDEREN. 167 



aan wie zich 't meest te hechten. Allen zijn één hart en één ziel. 



Het boveüstaande doet ons denken aan sommige tooneeltjes uit onze 

 kinderwereld. Een meisje van zes jaar speelt met een broertje , dat 

 pas twee zomers telt. Klein broertje is op een rieten stoeltje aan 

 een tafeltje geplaatst, dat met het mooiste speelgoed van de kleine 

 meid bedekt is. "Nu netjes zitten en mooi spelen, keesje, anders ga 

 je in de kast," zoo klinkt het met een fijn stemmetje op een koddig- 

 deftigen toon , waarin iets van de geusurpeerde moederlijke waardig- 

 heid te hooren is. Een ernstige vermaning , zooals men hoort ; terstond 

 bekrachtigd met een strenge strafbepaling. 



En broertje weet wel bij ervaring, dat de kleine mama geen korts- 

 wijl kent; en dat medelijden en andere zwakheden der groote menschen 

 haar vreemd zijn. Keesje laat een oogenblik over al het schoons, daar 

 voor hem uitgespreid , de schitterende oogjes gaan. Spoedig is de keus 

 bepaald. Onder het speelgoed ligt een groote houten hamer. Fluks is 

 hij aangepakt en met al de kracht , die in de kleine dikke armen huis- 

 vest , worden een paar flinke slagen op de tafel aangebracht. Een 

 serviesje van porcelein valt rinkelend door elkander, het hoofd van een 

 wassen pop splijt geheel in tweeën. Sprakeloos van schrik en spijt 

 staat mamaatje een oogenblik de verwoesting aan te zien. Verontwaar- 

 diging vervangt echter dra de schrik ; het besluit is genomen : het 

 moederlijk gezag zal gehandhaafd , de bedreigde straf uitgevoerd wor- 

 den. "Jou stoute jongen ," zoo barst zij uit, "ik zal je leeren mijn mooie 

 pop van de kermis zoo stuk te maken." En meteen wordt de kleine 

 misdadiger in den kraag gepakt , rolt met stoel en al onderste boven , 

 en sleept de tafel , met al wat zij bevat , mede in zijn val. Onder 

 een oorverdoovend gehuil ligt de kleine snoodaard op den grond te 

 spartelen en te zwaaien met den hamer, dien bij krampachtig heeft 

 vastgehouden. Mama's verontwaardiging stijgt ten top, de oogen schit- 

 teren en een blosje verft de wangen. Met inspanning van alle krach- 

 ten* wordt keesje voortgesleept in de richting van de geheimzinnige , 

 onheilspellende kast, het verbeterhuis voor kleine zondaars. Maar kees 

 beeft bet gevaar begrepen; hij zal zijn vrijheid duur verkoopen. Bom ! 

 daar treft een hamerslag mamaatjes been, zij wil den hamer grijpen, 

 doch struikelt. Kees ziet met een blik, een grooten veldheer waardig, 

 bet voordeel in van het oogenblik. Voordat zus zich op kan richten 

 heeft hij den hamer weggeworpen en de beide handjes in de fladderende 

 haren van zijn mamaatje vast geslagen. En van loslaten zal vooreerst 



