168 OUDERS EN KINDEREN. 



geen sprake zijn. Het tooneel verandert nu op eens. De kleine , zoo even 

 nog zoo dappere mama geeft den strijd verloren en roept dringend en 

 angstig de groote ma ter hulpe. "Ma, ma, help, help! kees heeft 

 mij beet!" 



Dan komt de verlossing spoedig, en het mamaatje-spelen is voor 

 een poosje uitgesteld. Zus is boos op kees. Foei, wat een ondeugende 

 jongen ! Wat zegt ma er van? 



Zoo bekleeden onze oudere kinderen zich dikwijls ter wille der 

 jongeren met de moederlijke waardigheid, evenals bij de waterhoen- 

 ders 't geval is. De overeenkomst is onmiskenbaar, doch ook het ver- 

 schil valt in het oog. De half volwassen waterhoenders zijn echte 

 moedertjes, die met de meeste toewijding en ernst hun taak opvat- 

 ten en vervullen, en 't in der daad uitmuntend doen. Onze Mariet- 

 jes en Sophietjes meenen 't ook met de broertjes goed; in eigen oog 

 zijn zij evenzeer echte moedertjes — men wage 't slechts zijn twijfel 

 te openbaren en hoore 't antwoord, — in de oogen der ouderen van 

 dagen leveren zij slechts een parodie op de moeilijke oudertaak, het 

 opvoeden van een menschenkind. 



Laten mijne lezers mij echter goed verstaan. Ik betreur het niet , 

 dat onze kinderen de kunst van het opvoeden en leiden der jongere 

 broertjes en zusjes niet even goed als de waterhoentjes kunnen uit- 

 oefenen. Zulke proeven eischen wij van geen kind. Het was slechts 

 mijn doel om een lief familietafereeltje uit de dierenwereld, en daarnaast» 

 als pendant, een soortgelijk uit de menschenwereld op te hangen. Stel- 

 len wij de vooringenomenheid met ons eigen bloed voor een oogenblik 

 ter zijde, dan moeten wij erkennen, dat de eendracht en onverdeelde 

 toewijding aan de ééne zijde in liefelijkheid het winnen van den kod- 

 digen ernst en de dapperheid aan de andere. Waar de mensch inder- 

 daad in vollen ernst de waterhoentjes wil navolgen, — en dit is 

 helaas veelvuldig in de gezinnen der mingegoeden het geval , — gaat 

 alle liefelijkheid verloren. 



Daar is het geen spel der kinderlijke phantasie , waardoor Natuur 

 als 't ware even zien laat, dat in 't meisje de aanleg van een moeder 

 sluimert, om 't dan weer volop kind te laten zijn, als 't met het 

 aangenomen zoontje vechtend of om een koekje grabbelend, zeer ko- 

 misch uit zijn rol valt. Daar is 't volle ernst , daar is 't kind van zes 

 a zeven jaren inderdaad de plaatsvervanger van de moeder, die de 

 woning voor eenigen tijd verlaat om elders te gaan werken. De pogin- 



