OUDERS EN KINDEREN. 169 



gen vaii zulk een moedertje om met twee of drie kleine wormen heen 

 en weer te sjouwen, ze boven alles stil te houden, en zich zoo van 

 de zware taak te kwijten , die 't op de schouders is gelegd , wekt bij 

 ons geen lach, maar een gevoel van medelijden. Het woord van af- 

 keuring aan 't adres der ouders , dat ons op de lippen komt , wordt 

 slechts teruggehouden door de gedachte, dat in den strijd tegen 

 kommer en gebrek de zwakke kracht der kleinen als bondgenoot uiterst 

 welkom is en noode gemist kan worden. 



Veroorloof mij, waarde lezer, nog een enkel schetsje te geven, dat 

 op de opvoeding betrekking heeft. Wij menschen weten dat zelfstan- 

 digheid aankweeken het hoofdbegiusel der opvoeding uitmaakt; of wij 

 't ook steeds in praktijk brengen is wat anders. De dieren weten het 

 niet alleen , maar doen 't ook onberispelijk. Bij de vogels is de vlieg- 

 kunst een belangrijk deel der leerstof. In het algemeen schijnen jonge 

 vogels , uit gemakzucht en gemis aan zelfvertrouwen , het vliegen zoo 

 lang mogelijk uit te stellen. Juist als onze knapen , die 't geen meer dan 

 gewone inspanning kost, liefst op de lange baan schuiven. De vogel- 

 ouders gebruiken dan dikwijls argumenten, die op den man afgaan. 



Muller nam bij musschen en winterkoninkj es waar, dat jongen, wier 

 vleugels voldoende ontwikkeld waren om tot vliegen in staat te stellen , 

 één voor één uit het nest getrokken werden. Een der ouden staat dan buiten 

 't nest te trekken , de andere staat er in en schuift de weerbarstigen van 

 achteren aan. Gewoonlijk echter wijkt de bevreesdheid der jongen voor 

 de aanmoedigende loktonen der om het nest zwevende ouders, niet 

 het minst voor een verleidelijk lekkerbeetje , dat deze hun uit de 

 verte voorhouden. De eerste proef om van het nest op struiken, boomen 

 of gebouwen in de nabijheid te vliegen, loopt in den regel goed af. 

 's Avonds moeten allen weer in het nest zijn. En roerend is het te 

 zien hoeveel moeite en zorg de ouders zich getroosten , om de kleinen 

 dan weder veilig naar de slaapplaats te geleiden. Het moederoog 

 wordt niet gesloten , voordat elk kind is ingeslapen. 



"Wil men twee dingen aanschouwen," zoo schrijft michelet in zijn 

 boek over den vogel , "die een verwonderlijke overeenkomst vertoonen, 

 men sla eenerzijds de vrouw gade , die waakt over de eerste schreden 

 van haar kind, en anderzijds de zwaluw bij het eerste uitvliegen van 

 haar jong. Bij beiden eenerlei teekenen van bezorgdheid, kreten van 

 aanmoediging, voorbeeld en onderricht, voorgewende gerustheid, in 

 den grond vreeze en beving . . . "Moed gevat 1 . . . niets is gemakke- 



