170 



OUDERS EN KINDEREN. 



lijker !" heet het, maar eigenlijk sidderen beide moeders inwendig 

 van angst. 



De eerste lessen zijn merkwaardig om bij te wonen. 



De zwaluwmoeder tilt zich door middel van haar vlerken even op 

 uit het nest, de jonge vogel ziet aandachtig toe en verheft zich ook 

 een weinig. Daarop ziet men haar fladderen, hij ziet toe en klapt met 

 zijn wieken . . . Dat gaat' alles nog goed, het heeft nog plaats in het 

 nest ... De moeilijkheid begint eerst daar , waar hij het beproeft het 

 nest te verlaten. Zij roept hem , houdt hem een of ander uitgelezen 

 lokaas voor, zij belooft hem een goede belooning en poogt hem over 

 te halen door de aantrekkelijkheid van een mugje. Nog aarzelt de 

 kleine. En eilieve ! Stel u eens in zijn plaats. Het geldt hier niet een 

 schrede voorwaarts te doen in een kamer tusschen uw moeder en 

 uw min om op kussens neer te komen, als ge valt. Deze kerkzwaluw, 

 die op haar hoogen toren haar eerste les in 't vliegen geeft , doet zich 

 zelve geweld aan om zich goed te houden in het beslissend oogenblik* 

 Beiden, ik ben er zeker van, peilen meer dan eens met angstigen blik 

 de diepte en zien neer op de straatsteenen ... Ik verklaar u , voor mij 

 i s dat schouwpel roerend en grootsch. Het jong moet gelooven in de 

 moeder , en zij , zij moet zich verlaten op de wiek van den nog zoo 

 onbedreven kleine . . . 



Maar hij heeft geloofd , hij heeft zijn vlucht genomen en zal niet 

 meer vallen na dezen. Schoon nog bevend , hij zwemt voort , door den 

 vaderlijken adem des hemels en de geruststellende kreten der moeder 

 ondersteund. — Het pleit is beslist. — Van nu af aan zal hij , trots 

 storm en on weer s vlagen, daarheen vliegen, zeker van zijn zaak, na 

 het afleggen van dat eerste proefstuk, toen hij geloovend de wieken 

 uitsloeg en vloog." 



Gaat 't u als mij, waarde lezer, dan heeft de doelmatigheid, die bij 

 het werk der opvoeding onderde dieren overal doorstraalt , uwe bewon- 

 dering opgewekt. Bij wezens , die gij gewoon zijt nauwelijks uw aan- 

 dacht waard te keuren, als 't niet het voordeel geldt, dat zijn geven» 

 hadt gij zulke talenten niet verwacht. Wat echter, naar ik vermoed , 

 u het meest getroffen heeft, zal wel de liefde, de onverdeelde toewij- 

 ding zijn , waarin vooral de moeders bij de dieren zich zoo rijk betoon- 

 den. In dit opzicht staat het dier ongetwijfeld met den mensch gelijk. 

 Toch , om der waarheid wille mag het niet verzwegen worden , er zijn 

 dierenouders, die liefdeloos, ja zelfs wreedaardig voor hun kleinen zijn. 



