OUDERS EN KINDEREN. 171 



Het mannelijk konijn en de kater dooden vaak hun eigen jongen. 

 Jonge leeuwen en wolven hebben geen grooter vijand dan hun eigen 

 op 't malsche vleesch berusten vader, voor wien de moeder ze met de 

 grootste zorg verbergt. De houtduif laat de kale jongen geheel over 

 aan hun lot, als 't nest door een vreemde slechts even is aangeraakt. 



Een meer ontaarde moeder dan het wijfje van de ons zoo goed be- 

 kende haas zoekt men waarschijnlijk te vergeefs. In het midden van 

 Maart, als de voorjaarsbuien sneeuw en hagel nog voortjagen over het 

 veld, komen de eerste haasjes reeds ter wereld. De kraamkamer is 

 een eenvoudige holte in den bodem. Geen wonder, dat de meeste 

 van de nog zoo teere kleinen bij de aanraking met den kouden grond 

 terstond verstijven en sterven. Zij , die er 't leven afbrengen , worden dik- 

 wijls door den manlijken haas gevonden, gedood en opgegeten. Dietrich 

 aus dem winckell vertelt : "Eens hoorde ik een haasje klagend schreeu- 

 wen, "t Was in de nabijheid van het dorp. Denkend , dat 't diertje onder 

 het bereik der klauwen van een kat gekomen was, snelde ik er heen 

 om het zoo mogelijk te ontzetten. Weldra zag ik het. Een groote 

 manlijke baas zat bij den kleinen en sloeg dezen met zijn pooten zoo 

 duchtig op den kop, dat hij reeds geheel mat en dof geworden was. 

 't Gelukte mij den haas zijn afschuwelijk gedrag met zijn leven te doen 

 betalen." 



En de moeder is geen haartje beter. Nauwelijks zijn de kleinen, 

 die zij 't leven schonk , vijf of zes dagen oud , of zij verlaat hen om uit 

 te gaan op nieuwe liefdesavonturen. In den eersten tijd komt de moeder 

 telkens nog eens terug en roept door klepperen met de ooren de kin- 

 deren bij elkander, 't Is echter geen moederliefde, die haar drijft, 

 maar eigenbelang. Zij heeft last van het zog , dat zij zoo onrechtmatig 

 aan haar kroost onthoudt, en gebruikt de jongen om dat even weg 

 te zuigen. Nauwelijks is dit geschied , of de moeder springt weer heen. 

 Daar staan de verlaten kleinen dan zonder ervaring in een wereld vol ge- 

 varen, geheel alleen. Zijn zij in een korenveld verscholen, dan is er 

 nog wat kans op behoud van het leven. Doch ook daar sluipt de sluwe 

 wezel rond , ook tnsscheu de halmen dringen de scherpe oogen van uil 

 en havik door. De kleinen houden zich eendrachtig bij elkander. Alsof 

 dit kracht gaf ! Maar 't troepje wordt dagelijks kleiner , en een enkele , die 

 aan al 't gevaar ontsnapt en groot wordt , mag zich gelukkig prijzen. 



Waarlijk als een haas een levensbeschouwing heeft, kan die niet 

 anders dan pessimistisch zijn! 



