OUDERS EN KINDEREN. 173 



bewegingen moest vertragen. Het tweede schot trof beter, doch was 

 nog niet doodelijk. Toen de kruitdamp was opgetrokken , zag ik dat 

 het dier, hetwelk op het oogenblik, dat ik aanlegde zich van het ge- 

 vaar bewast werd , zich over zijn kind had heengebogen , om zoo zelf 

 het volle schot te ontvangen. De doodstrijd toefde niet, doch in plaats 

 van op de wijze der gekwetste mannetjes zich aan haar rolstaart op te 

 hangen, waardoor het jong gevaar zou loopen van te vallen, gleed de 

 stervende moeder langs een slingerplant naar een breederen tak bene- 

 den , legde haar kostbaren last voorzichtig neder, om een oogenblik 

 daarna dood aan mijn voeten neer te storten. Na dien dag heb ik 

 nooit weer vrouwelijke apen kunnen schieten !" 



Toen het engelsche poolschip Carcasse in het ijs was ingesloten, 

 naderde een hongerige berin met twee jongen de matrozen, die op 

 het ijs een walrus braadden. Het dier greep een stak vleesch en bracht 

 het zijn jongen zonder er zelf iets van te proeven. De matrozen schoten 

 beide jongen en wondden de arme moeder, die naar haar kleintjes 

 kroop en deze het vleesch voor de voeten legde. Toen zij zag, dat deze 

 niets meer wilden eten , trachtte zij , schoon te vergeefs , hen te doen 

 opstaan, en liet toen een erbarmelijk huilen hooren. Daarop ging zij 

 eenige schreden verder, om de jongen naar zich toe te lokken. Toen 

 zij zag , dat deze niet volgden , keerde zij terng , berook ze en huilde 

 op nieuw. Toen het haar eindelijk duidelijk werd, dat alle moeite te 

 vergeefs was , keerde zij zich naar het schip en brulde van woede en 

 vertwijfeling. Nogmaals door de geweerkogels getroffen, zeeg zij bij 

 haar kinderen neder en stierf onder het lekken der wonden van de 

 kleinen. 



Het voorafgaande schijnt voldoende om de opvoedkundige talenten 

 en de ouderliefde van het dier en daarmede zijn geestelijke verwant- 

 schap met den mensch in het helderst licht te stellen. Toch kan ik van 

 de zijde der lezers nog een ernstige bedenking tegen de juistheid van 

 dit besluit verwachten. Toegegeven , zegt wellicht deze en gene uwer, 

 dat het aankomend dier in den regel niet beter opgevoed zou kunnen 

 worden, dan 't inderdaad geschiedt, dan geeft dit nog geen recht om 

 het met den mensch op ééne lijn te plaatsen. Bij den laatste openbaart 

 zich in de opvoeding verstand en vrije liefde , bij het dier niets anders 

 dan het blinde drijven van het instinkt, dat met het geestesleven des 

 menschen niets gemeen heeft. Zij , die zoo denken — en hun gevoelen 

 is nog dat der meerderheid onder de niet-natuurkundigen — werpen 



