HET GEKRAAGDE ROODSTAARTJE. 187 



Zijn zang is zeer aardig. Brehm zegt , dat zijne stem vol en harmo- 

 nieus is. Hij doet twee of drie volzinnen hooren, samengesteld uit 

 zachte noten, zooals die van eene fluit. Zijn zang heeft iets zwaarmoe- 

 digs, maar is zeer aangenaam. 



In gevangenschap kan men dezen vogel zeer goed houden , mits men 

 veel zorg voor hem draagt. Men kan daartoe jongen uit het nest groot- 

 brengen met een mengsel van mierenlarven (miereneieren) en beschuit , 

 doch dit is een ondankbaar werk. Wel gaat dit aanvanklijk goed en 

 brengt men ze er somtijds zeer goed mede groot; doch gewoonlijk 

 blijven de opgekweekte roodstaarten krukken en sukkels , die zelden 

 zoo fraai worden als hunne vrije natuurgenooten. Zelfs al laat men 

 ze door de ouders in de kooi opkweeken , wat zij als men hen vangt 

 doen , zijn het later meestal zwakke vogels , die licht sterven. 



Eenigen tijd geleden bracht men mij een nest van Gekraagde Bood- 

 staarten , bevattende het mannetje en het wijfje benevens vijf jongen. 

 Zij waren nagenoeg vlug en zagen er fraai uit. Ik zette hen in eene 

 groote kooi, legde het nest in een hoek en sloeg vervolgens mijne 

 vogels gade. 



Zoodra zij niemand meer zagen , begonnen de jongen met hun ge- 

 woon snerpend geschreeuw (waardoor zij zich somtijds op verren af- 

 stand verraden) om eten te vragen. Het wijfje verroerde zich niet, 

 doch het mannetje begon ze terstond te voeden. Dit ging zoo gedu- 

 rende de twee eerste dagen. Het wijfje bemoeide er zich volstrekt niet 

 mede , terwijl het mannetje aanhoudend in de weer was om het hon- 

 gerige vijftal te voeden. Eerst den derden dag begon ook het wijfje 

 mede te helpen, doch het ging nog niet van harte. Een paar dagen 

 daarna liet zij het dan ook weder geheel aan het mannetje over en 

 stierf kort daarop. De weduwnaar bleef ook nu kloek op zijn post en 

 bracht het geheele broedsel met de meeste zorg groot. 



Ziende hoe goed deze vogel zijn kroost opvoedde, besloot ik, daar 

 hij zeer mak was , de proef te nemen, in hoeverre hij zich zou willen 

 belasten met de zorg voor anderen. Ik nam toen twee zijner jongen 

 uit het nest, en legde er voor in de plaats drie jongen van den Grau- 

 wen Vliegenvanger. Werklijk voedde hij hen evengoed als zijne eigene 

 jongen , niettegenstaande er thans één vogel meer in het nest was. 



Later , toen zijne kinderen in staat waren voor zich zelf te zorgen , 

 nam ik ze van hem af, om ze in andere kooien te plaatsen. Slechts 



