JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 



(DIER, OP MEER?) 



DOOR 



H. A. A. NICLOU. 



In de Revue Britannique van Augustus 1879 worden , onder het hoofd 

 "Chronique et Bulletin Bibliographique", eenige regels gewijd aan den 

 toen in den acclimatatie-tuin te Parijs zich bevindenden orang-oetan. 

 Onder meer, zegt de schrijver: 



"Par exemple la vue de 1'orang-oetan sera une déception véritable 

 pour ceux qui espéraient reconnaïtre en lui un de leurs ancêtres ; la dis- 

 tance qui sépare ces grands singes de Phomme est profonde et infran- 

 chissable; on a sous les yeux une brute dans toute 1'acception du 

 terme , sorte de pieuvre gigantesque , destinée a se mouvoir dans les 

 branchages de forêts épaisses , et dont toute la démarche a terre est 

 aussi pénible que celle d'an poisson échoué sur Ie sable". 



Geheel anders luidt het oordeel van schopenhaüer daar, waar hij 

 een orang-oetan, in een der duitsche diergaarden, beschrijft als een 

 wezen, staande op de grens der menschheid. 



Wie heeft gelijk? De schrijver der kronijk in de Revue Britannique, 

 of de pessimistische wijsgeer? Als bijdrage tot beantwoording dier 

 vraag kan het volgende verhaal, van 't geen in den loop van twee 

 jaren door mij werd opgemerkt omtrent de verstandelijke vermogens 

 van twee orang-oetans , wellicht zijn nut hebben. 



In de maand Augustus 1878 ontving ik van Borneo's Westkust twee 

 orang-oetans ; in de maand September daaraanvolgende een derden. De 



13 



