JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 197 



bezig te honden. Veeltijds een naaimandje: dit werd door haar gele- 

 digd , de inhoud in 't rond gespreid , vervolgens weder verzameld , en 

 al was het ook verward, weder opgeborgen, om weldra het zelfde 

 spel te herhalen. Uren lang kon zij zich op die wijze vermaken ; soms 

 zelfs merkte ik, dat zij, ter slniks in eene kamer geslopen, daar, 

 wanneer zij eene doos met schrijfgereedschappen of iets dergelijks had 

 weten machtig te worden , op dezelfde wijze den tijd verdreef. Aanvan- 

 kelijk kostte het vrij wat moeite si-bibit te bewegen om 's avonds te 

 gaan slapen ; steeds volgde een tooneel van wanhoop , zoo als straks 

 beschreven, wanneer zij van den hals harer voedster moest worden 

 losgemaakt. Later kwam daar verbetering in : ze werd toen 's nachts 

 niet meer opgesloten, maar sliep op eenige matten voor de deur mijner 

 kamer. Was het uur van rusten gekomen, dan nam ze zelve de sprei , 

 waarmede zij zich dekte, van een in de nabijheid staanden stoel, wik- 

 kelde zich daarin , en legde zich neder. Niet echter om dadelijk te 

 gaan slapen. Eerst kwam ze eenige malen naar mij zien; vond zij mij 

 wakende, dan moest ik opstaan en haar terugbrengen, om haar eenige 

 oogenblikken later weer te zien binnensluipen. 



Niet voor ik werkelijk sliep, of mij slapende hield, ging ze voor 

 goed rusten. Ongelukkig echter wanneer ze 's nachts wakker werd , en 

 het nachtlicht uit was ; ze werd dan bang , kwam binnen , klom op 

 tegen het behangsel van het ledekant , en bleef zich vastklemmen tot 

 er licht kwam. 



's Morgens was zij een der eersten, die wakker werd. Nauwelijks 

 was dan de huisdeur geopend, of zij sloop naar buiten om — bij de 

 deur van het achtererf — te wachten op den melkjongen, die ook 

 haar deel bracht. 



Op een zekeren nacht hoorde ik gereutel, gesteun: si-bibit lag in 

 doodstrijd. Twee uren later stierf zij , waarschijnlijk ten gevolge van 

 een hevigen aanval van kroep. 



Jacob leefde langer; ruim twee jaren. De eerste dagen nadat hij in 

 mijn bezit kwam , bleef hij opgesloten. Toen hij , eens bij toeval los- 

 gekomen, geen kwaad deed, kreeg hij meer vrijheid. Hij mocht zich 

 sedert, eenige uren van den dag, om en in mijne woning bewegen. 

 Van wegloopen was geen sprake. Nooit beproefde hij , zich ver te 

 verwijderen. Hoogstens een paar malen is 't gebeurd, dat hij overklom 

 op 't erf van mijn buurman. Groot echter was zijn verlangen om niet 

 opgesloten te zijn. Zijne kooi was voorzien van ijzerhouten tralies, en 



