198 JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 



werd gesloten door eene eveneens getraliede schuif, die naar boven 

 open ging. De sluiting geschiedde aanvankelijk met een ijzeren ketting. 

 Zeer spoedig bleek dit onvoldoende. Hoe kunstig de knoopen ook ge- 

 legd werden, jacob wist ze los te maken. Een ijzeren slot baatte niet 

 veel meer; 't werd bijna even spoedig gebroken als 't was aangebracht. 

 Eene andere wijze van sluiting moest daarom worden aangewend. Een 

 gat, gaande door de beide bovenste richels der kooi, en die der schuif , 

 was spoedig geboord. Eene daarin geslagen pin zou natuurlijk belet- 

 ten, dat de schuif werd naar boven gebracht. Dit was juist, maar 

 de pin werd bijna even spoedig uitgetrokken als ingeslagen. Ten einde 

 dit te voorkomen werden de uitstekende einden der pin afgezaagd, 

 waardoor uittrekken ondoenlijk werd. Hamer en drijver waren noodig 

 om haar uit te stooten. Dit hielp, maar onder voorwaarde dat het 

 dikke einde der pin naar voren zat. Werd dit verzuimd, en wist jacob 

 een penvormig stukje hout of bamboe en een steen machtig te wor- 

 den, dan werden die voorwerpen gebruikt als hamer en drijver, en hij 

 kwam even goed los als te voren. Enkele malen slaagde hij er zelfs 

 in de pin van den achterkant, dus geheel op den tast, uit te drijven. 

 Bleef zijn pogen echter vruchteloos , en kwam een bamboe of stok , 

 stevig genoeg om als hefboom te worden gebruikt, onder zijn bereik, 

 dan wist hij zich toch te redden. De sterke ijzerhouten tralies werden 

 gebroken, en weer was hij op vrije voeten. Gelukte ook dat niet, dan 

 werd de hulp van anderen ingeroepen. Ieder die dan in de nabijheid 

 der kooi kwam, kon vrij zeker zijn, dat hem een pinvormig stukje 

 hout, soms maar een strootje, zoo mede een stuk steen zou worden 

 aangeboden, dat zijne hand met die voorwerpen, tot aan de sluiting 

 zou worden naar boven gebracht, en dat hem vervolgens zou worden 

 gewezen hoe de pin diende te worden uitgedreven. Op die wijze duidde 

 hij aan, dat hij wenschte te worden in vrijheid gesteld. 



Jacob was zeer afkeerig van spiritualiën. Daarentegen dronk hij 

 gaarne een glas vermouth, en was hij een groot liefhebber van roo- 

 den wijn. Verder dan het derde glas zou hij echter nooit gaan : beter 

 dan menig mensch kende hij zijn maat. Was hij los, en zag hij dat 

 wijn gedronken werd, dan zocht hij een glas, of, zoo dit niet ge- 

 vonden werd, een kopje of een bekertje, en kwam dit aanbieden om 

 gevuld te worden. Na te zijn geledigd, werd glas of kopje nooit weg- 

 geworpen, maar of voor de tweede maal aangeboden, of voorzichtig 

 neörgezot, meestentijds op de tafel, enkele malen op den grond. Was 



