JAOOB, MIJN OttANG-OETAN. 199 



het laatste glas slechts half leeg gedronken, dan werd het met het- 

 geen was overgebleven stellig terug gegeven, blijkbaar uit bezorgd- 

 heid dat iets zou verloren gaan Bij het gebruiken van spijs had on- 

 geveer hetzelfde plaats. Nu en dan zat hij , wanneer ik ontbeet of 

 middagmaalde, naast mijn stoel, 't Liefst had hij dan dat de rijst of 

 'tvleesch, voor hem bestemd, met een lepel op de zeer beweegbare 

 en daartoe vooruitgestokene onderlip werd gelegd. Verzadigd , werd 

 hetgeen hij te veel had niet weggeworpen, maar beproefd of om het 

 op 't dessertbordje te leggen , of om 't terug te geven. Zeer eetlust 

 opwekkend was dit niet; maar dat in de handeling de kiem van spaar- 

 zaamheid lag opgesloten, viel niet te ontkennen. Duidelijk trachtte hij 

 het nutteloos verloren gaan van goed voedsel te voorkomen. Kreeg hij 

 te eten wanneer hij opgesloten was , in een leeg vleeschblik , en was 

 zijn eetlust kleiner dan zijne portie, dan wachtte hij tot een mijner 

 honden voorbij kwam , om dezen het overschot te geven. Overigens 

 was hij zeer keurig op 't geen hij gebruikte ; wat hem niet beviel , 

 werd zorgvuldig verwijderd. Vooral lombok (spaansche peper) werd 

 uitgezocht en ter zijde gelegd. Op thee of koffie was hij zeer gesteld, 

 wel te verstaan op thee of koffie met suiker. Was hij in mijne achter- 

 galerij , en kreeg hij een dier beide dranken te heet om onmiddellijk 

 te worden gebruikt , dan nam hij een tweede kopje , soms ook een 

 schoteltje of bekertje dat in de nabijheid stond, en goot het vocht 

 zoo lang over en weer , tot het genoegzaam afgekoeld was , om eerst 

 met een lepeltje, later uit het kopje te kunnen gedronken worden. 



Een kind zou niet anders gehandeld hebben. Trouwens ook volwas- 

 senen heb ik meermalen op die wijze zien te werk gaan. 



Hoe , anders dan op grond van redeneering , was hij tot 't besluit 

 gekomen dat het overgieten van 't vocht de afkoeling moest verhaas- 

 ten ? En hoe wist hij , dat het vocht in het benedenste gedeelte van het 

 kopje het zoetste was ? Nooit was er sprake van eenige dressuur, in welk 

 opzicht ook. Toch was ook het laatste hem bekend. Immers, wanneer 

 hij geen grooten dorst had en de thee naar zijn zin niet zoet genoeg 

 was , werd het bovenste weggegoten , en alleen het onderste gedronken. 



At jacob, terwijl hij opgesloten was, dan werd het etensblik, door 

 de tralies , met de eene hand vastgehouden , terwijl met de andere 

 hand, mede tusschen de tralies door, werd gegeten. 



Niet alleen echter tot dat doel wist hij het etensblik te gebrui- 

 ken, het werd ook nog op eene andere wijze aangewend. In navol- 



