JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 201 



hand van hem, die naar de kast werd geleid, aan den sleutel gebracht 

 en vervolgens met begeerigen blik gewacht op de dingen die komen 

 zonden. Daar jacob voor de deur was blijven zitten, kon de kast ech- 

 ter, zelfs na het omdraaien der sleutels, gemeenlijk nog niet geopend 

 worden. Eene enkele opmerking was dan voldoende. Nauwelijks waren 

 de woorden "Laloe jacob! Kapan loe ada di sitoe, soesa boeat boeka 

 itoe pintoe lamari" * geuit, of hij schoof op zijde, zoo dat de deur 

 kon worden teruggetrokken. 



Gedurende de laatste maanden voor zijn dood zat hij gedurende 

 de namiddaguren meestentijds in mijne voorgalerij , of te midden 

 van eenige inlanders , aan den kant van den weg langs mijne wo- 

 ning. Vond dit laatste plaats , dan had hij meestentijds zijn etens- 

 blik medegenomen of haalde dit. Waartoe? 't Werd den lieden, die 

 voorbijkwamen om vrachten of gebak (kwee kwee) te verkoopen , vra- 

 gender wijze voorgehouden. Gemeenlijk niet te vergeefs. Eene pisang, 

 eene djamboe, een stukje gebak, of iets dergelijks, werd in het blik 

 gelegd , en jacob ging weder naar zijne plaats. Sloeg men geen acht 

 op zijn verzoek , en werkte het gezicht van eene prachtige doerian of 

 manga al te verleidelijk , dan werd wel eens eene poging gewaagd tot 

 annexatie. Slaagde deze, dan bleef mij niets anders over, dan te be- 

 talen. — Welke verstandelijke vermogens jacob ook bezat, het juiste 

 begrip van mijn en dijn bleef zeer onontwikkeld. 



Tegen het uur van slapen werd hij doorgaans door een mijner be- 

 dienden opgenomen en bij mij gebracht. Hij strekte dan zijn arm, en 

 bood mij zijne hand aan , niet anders dan een slaperig kind zou ge- 

 daan hebben. Alvorens te worden opgesloten , werd hij naar de achter- 

 galerij gebracht. Hij kreeg daar zijn avondeten, thee, waarin een stuk 

 brood. Ieder die dan zag, hoe hij het daarmede gevulde blik met de 

 eene hand in evenwicht hield, om met de andere hand zijn geleider 

 vasthoudende naar zijne kooi te gaan en , daar aangekomen , voordat 

 hij ging slapen, uit eigen beweging zijne sprei of deken te halen, moet 

 tot de overtuiging komen , dat men hier te doen had niet met het in 

 den volsten zin des woords redeloos schepsel, waarvan de schrijver in 

 de Revue Britannique gewaagt, maar met een wezen, wat betreft ver- 

 standelijke vermogens, naderende tot den oorspronkelijken mensch. 



Jacob dronk gaarne klapper water. Hoe oud do noten waren , en 



' Uit den weg jacob, wanneer gij er vóór zit, kan de deur niet open. 



