202 JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 



hoe hard en uitgedroogd de vezelachtige bast ook was, hij wist deze 

 door het gebruiken van handen en tanden spoedig te ontbolsteren. 



Moest klapperolie gemaakt worden, dan viel hem gewoonlijk de 

 taak der ontbolstering ten deel. Als belooning kreeg hij het in de noot 

 aanwezige vocht , dat anders zon zijn weggeworpen. Voorloopig beschikte 

 hij daartoe over de vrucht. Hoe echter de steenharde schaal te openen ? 

 Hij wist raad. Eerst werd een pnntig stukje hout, een oude spijker, 

 een stukje eener lidi of iets dergelijks gezocht en vervolgens de eenige 

 zachte plek , die waar zich het kiemdeksel bevindt , opgespoord. Was 

 dit geschied, dan werd de schaal ter dier plaatse opengestoken of ge- 

 boord en naar genoegen gedronken. 



Eenige weken geleden stond ik voor het venster mijner slaapkamer; 

 jacob zat buiten, en had pas een klapper gekregen en ontbolsterd. 

 Hij vond echter geen voorwerp geschikt om de vrucht open te steken, 

 Dien tengevolge nam hij zijne toevlucht tot een mijner bedienden, en 

 verzocht dezen, door het aanbieden der vrucht , om hulp. Wat gebeurde ? 

 Pas had de jongen gezegd: "Bagimana jacob? tieda ada golloknja, 

 ambillah gollok," I of jacob liep naar de wagenkamer , ging deze bin- 

 nen en kwam terug met het verlangde werktuig, dat tegelijk met den 

 klapper aan mijn bediende werd gegeven , waarna het openkappen der 

 vrucht bedaard werd afgewacht. 



Voor mijne woning staat aan iedere zijde der straat eene rij ketap- 

 panboomen {Terminalia Catappa). De pitten der vrucht worden als 

 hazelnoten en amandelen gegeten en zijn zeer smakelijk. Jacob vond 

 ze even lekker als de kinderen uit mijn buurt. De vrucht heeft echter 

 een zeer harde schaal en is bovendien omkleed met een dikke groene 

 bast, ongeveer gelijk de okkernoot. Tot ontbolstering en kraken ma- 

 ken de kinderen meestentijds gebruik van een paar steenen. Ook jacob 

 beproefde dit, maar zijne binnenwaarts gekromde vingeren veroorloof- 

 den hem niet voldoende kracht aan te wenden, en daardoor bleef zijn 

 pogen, al gebruikte hij ook een platten steen als aanbeeld, en al ha- 

 merde hij er met een anderen steen duchtig op los, steeds vruch- 

 teloos. Ten laatste gaf hij de zaak dan op , niet echter , dan om de 

 hulp van een zijner kameraadjes in te roepen. De vrucht werd op 

 een steen geplaatst, aan het jongentje een andere steen in de hand ge- 

 geven en het kind zoo door die handeling als door een smeekenden 

 blik verzocht om te willen helpen. 



1 Dat gaat Biet jacob, ik heb geeu. kapmes, haal een kapmes. 



