204 JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 



bedienden moeten opletten dat deze niet te nabij komen. Op zekeren 

 dag bevond ik mij binnenshuis , en jacob was bij mij. Plotseling hoorde 

 ik buiten het gillen en schreien van een kind dat te dicht bij was ge- 

 komen , door de wou-wou werd vastgehouden , en dat deze poogde te 

 bijten. Terwijl ik nog uit het venster zag , was jacob reeds buiten. 

 Buitelende en rollende snelde hij toe , en voor ik of een mijner be- 

 dienden hulp kon verleenen, had hij het kind gegrepen en met kracht 

 uit de handen der wou-wou teruggetrokken. Toen ik in de nabijheid 

 kwam , zat hij naast het kleine meisje en bekeek haar met zooveel be- 

 langstelling , dat het niet te betwijfelen viel, of hij was bezig te 

 onderzoeken of zijne beschermeling ook verwond was. Ook wanneer mijne 

 honden vochten kwam jacob, die zich anders nooit met hen bemoeide 

 dan om hun het overschot van zijn maal te geven, onmiddellijk tus- 

 schen beiden en trachtte hen te scheiden. Eens, op den grooten weg, 

 werd een hunner aangevallen door een grooten vreemden hond. Jacob 

 zat met eenige kinderen in de nabijheid. Onmiddellijk snelde hij zijn 

 huisgenoot te hulp. De vreemde vechtersbaas werd bij den staart ge- 

 grepen , en daaraan zoo hard mogelijk getrokken. Zeker verschrikt door 

 het vreemde gezicht, liep de aanvaller onmiddellijk weg. 



Buitelende en rollende snelde hij naar de wou-wou , zeide ik straks. 

 Die woorden eischen eene verklaring. Zoo als men weet beweegt de orang- 

 oetan zich op den grond zeer moeilijk. Hij steunt zich bij het loopen 

 met de naar binnen gekromde vingers der handen , terwijl de voeten 

 (achterhanden) insgelijks met gekromde vingers , slechts met den buiten- 

 kant der zolen , den grond raken. Terecht zegt dan ook de schrijver in 

 de Revue Britannique dat hij , te oordeelen naar zijn gang op den be- 

 ganen grond , bestemd is om zich in de takken van bet geboomte van 

 dichte wouden te bewegen, al legt dit (en parenthese zij het gezegd) mijns 

 inziens nog geen groot gewicht in de schaal , wanneer het er op aankomt 

 den grooten afstand aan te toonen , die bestaat tusschen dit dier en den 

 mensch. Immers — wat betreft het laatste — vond het tegenovergestelde 

 plaats , en , bewoog de mensch met zijne intelligentie zich met gemak in 

 het geboomte en de orang-oetan met evenveel gemak op den grond , dan 

 zou even goed kunnen beweerd worden , dat de laatste op grooten af- 

 stand van den eersten staat, op grond zijner klaarblijkelijke bestem- 

 ming om op den grond te loven. Hoe dit ook zij, slechts over zeer 

 korte afstanden , b. v. van de eene tafel naar de andere , zag ik jacob 

 rechtop loopen. Wcnschto hij snel vooruit te komen, dan nam hij een 



