JACOB, MIJN OBANG-OETAN. 205 



ander middel te baat. Iu de richting van het te bereiken voorwerp 

 maakte hij dan een aantal buitelingen, zóó vlug, dat hij meer van 

 een voortgeworpen bal had, dan van een levend wezen, en de beste 

 acrobaat het hem niet zou verbeterd hebben. Soms ook — wanneer de 

 haast niet al te groot was — wisselde hij die beweging af met het 

 rollen om zijne lengte-as , steeds in de richting van het te naderen 

 voorwerp. — Waar had hij een en ander geleerd ? 



Vier en twintig jaar geleden, had ik op het eiland Bornéo een orang- 

 oetan , die , hoewel niet zoo groot als jacob , toch waarschijnlijk reeds 

 drie of vier jaren oud was. Noch hem , noch een der andere exem- 

 plaren , die ik later bezat of zag , heb ik ooit zien pogen om op de zoo 

 even aangegeven wijze hunne onbeholpenheid op den beganen grond te 

 gemoet te komen. 



Jacob was omniphaag. Hoewel zijn lievelingskost in vruchten en 

 vooral in komkommers bestond , at hij , na zich door ruiken overtuigd 

 te hebben, dat de spijzen niet bedorven waren, al wat de tafel ople- 

 verde en daaronder ook vleesch, hoewel hij daarvan in den laatsten 

 tijd een minder groot liefhebber was dan vroeger. Wellicht was zijne 

 voeding te krachtig en gaf dit aanleiding tot de ziekte, waaraan 

 hij stierf. 



Sedert ruim een jaar kreeg hij nu en dan aanvallen van hevigen 

 speekselvloed , gedurende welke hij zoo goed als alle voedsel weigerde. 

 Langzamerhand werden de tusschenpoozen korter, en hielden de ziekte- 

 verschijnselen langer aan. In April dunrden zij ruim 14 dagen , terwijl 

 gedurende acht dagen volstrekt geen voedsel genuttigd werd ; — 't slijm- 

 vlies van den mond was hier en daar ontveld, 't tandvleesch bloedde 

 en was bleekwit. Hij genas echter. Mondspoelingen van myrrhetinc- 

 tuur in water, met een spuitje binnen gebracht, schenen daartoe te 

 hebben medegewerkt. Sedert bleef hij volkomen gezond , tot in de laatste 

 dagen van September j.1. Toen vertoonden zich de ziekteverschijnselen 

 van vroeger op nieuw. De speekselvloed hield zonder ophouden aan; 

 op den mond stond voortdurend een wit schuim , dat , hoe dikwijls ook 

 weggeveegd, telkens terug kwam. In den aanvang werden nog eenigo 

 vruchten gekauwd en uitgezogen , maar spoedig hield ook dit op. De 

 mond verspreidde een verpestenden stank , en 't was pijnlijk om te 

 zien, hoe 't arme schepsel de lekkerste beetjes, welke hem werden aan- 

 geboden, in de hand nam, bekeek en dan terug gaf, of wel afwees, 

 door de hand van don gever zachtjes terug te stooten. Ongeveer veer- 



