JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 207 



ophonden , en stelde den patiënt in staat weer eenig vloeibaar voedsel 

 te gebruiken. Door het vooruitsteken zijner onderlip, gaf hij reeds kort 

 na de eerste inspuiting gelegenheid het vocht (dunne pap van melk en 

 rijstmeel) door middel van een zuignap in den mond te brengen , ter- 

 wijl het hem den volgenden dag reeds met een lepeltje kon worden 

 toegediend, 't Was echter te laat , de krachten waren te veel uitgeput , 

 en de afgematte blik , waarmede hij mij , wanneer ik bij hem kwam , 

 onder het toesteken zijner hand aanzag, gaf mij de overtuiging, dat 

 hij niet zou horstellen. 



Twee dagen voor zijn dood te huis komende , vond ik mijne bedien- 

 den om het zieke schepsel vereenigd. Jacob was plotseling erger gewor- 

 den. Een bediende was bezig met zijn hoofd in te wrijven met een 

 mengsel van timoreesche uien en azijn; een ander had doekjes met 

 een pap van meel en uien om de polsen gelegd; zooals hij mij zeide, 

 in navolging van 't geen hij wel eens bij gevaarlijke zieken gezien had, 

 een derde wreef den buik met arak en pidjitte de voeten. De meesten 

 schreiden *. 



De dood trad echter nog niet in. Den daarop volgenden avond kwam 

 een hevige aanval van koorts; mijne bedienden namen hunne toevlucht 

 tot het branden van doepa (wierook; en oiferen. 's Nachts stierf het 

 schepsel, dat mij gedurende ruim twee jaren stof had gegeven tot het 

 maken van leerzame opmerkingen. Is 't wonder, dat ik eene photo- 

 graphie van 't lijk liet vervaardigen , en dit vervolgens afstond aan 

 den verdienstelijken Dr. ploem, die mij beloofde te zullen zorgen dat 

 het naar eene wetenschappelijke inrichting in Europa, Natura Artis 

 Magistra te Amsterdam , zou worden gezonden. 



Zeer zeker zou de schrijver in de Revue Britannique , die, afgaande 

 op den vorm en het uiterlijk voorkomen van den orang-oetan , dezen 

 beschreef als een dom redeloos dier, wanneer hij mijne twee langarm- 

 apen had gezien en bestudeerd, deze intellectueel veel hooger gesteld 

 hebben. En toch, welk een onderscheid! 't Is waar, boven den orang- 

 oetan trekken de wou-wous en siamangs de aandacht door hunne vlugge , 

 sierlijke bewegingen. Hebben zij eenmaal hunne schuwheid overwonnen , 



1 Die ongevoelige en onbarmhartige inlanders ! Wat betreft schreien : wanneer jacob 

 verdriet had , heb ik hem meermalen in een zenuwachtig snikken zien uitbarsten , dat 

 behalve dat er geen tranen werden gestort geheel oveenkwam met 't weenen bij men- 

 sehen, en soms van een half uur tot een uur aanhield. 



