208 JACOB, MIJN ORANG-OETAN. 



dan zijn zij vriendelijk en lief en weten zij hun kopje zoo aardig op 

 iemands schouders te leggen, en hunne lange armen om diens hals te 

 slaan , dat men er onwillekeurig door getroffen wordt. Bovendien geven 

 ook zij bewijzen van overleg. De wou-wou, die 's nachts , en een ge- 

 deelte van den dag, aan eene paardenruif is gebonden, weet, hoe zij 

 het lange touw ook om de spijlen heeft vastgewoeld, dit toch spoedig 

 weder vrij te maken, door in de tegenovergestelde richting terug te 

 gaan. De siamang , die zijn lichaam en ledematen zoo met het touw , 

 waaraan hij vastzit , weet te omstrengelen , dat de gebroeders daven- 

 port het hem niet zouden verbeteren , en die daarna om medelijden 

 op te wekken , uitbarst in een wanhopig gegil en geschreeuw , weet 

 zich even behendig weder te ontwarren, wanneer hij bemerkt , dat men 

 hem niet te hulp wil komen. Afgescheiden van dien, zien ook zij met 

 begeerige blikken naar de kast, waarin eetwaren bewaard worden, 

 terwijl zij op den grond nooit anders, en dat vrijwillig, dan op hunne 

 achterste ledematen loopen : de wou-wou volkomen rechtop , de siamang 

 eenigzins gebukt. Eindelijk hebben zij eene zeer ontwikkelde stem en 

 heeft het er veel van dat zij in de morgei) uren een geregeld gesprek 

 voeren. Daartegenover staat echter, dat nooit een van hen beiden op 

 het denkbeeld is gekomen het halsbandje, waaraan het touw, waar- 

 mede zij vastzitten , is vastgeknoopt , te ontgespen of wel het touw los 

 te maken. Altijd wordt het vaatwerk of blik waarin zij voedsel krij- 

 gen , weggeworpen na te zijn geledigd '. Zoo ook handelen zij met het 

 overschot van hun eten. Bij hen veel minder sporen van die blijkbaar 

 op overleg en redeneerin g gegronde handelingen , welke den orang- 

 oetan zooveel overeenkomst met den mensch geven, dat een mijner 

 vrienden, die mijn exemplaar voor 't eerst in zijn doen en laten zag, 

 zich niet kon onthouden uit te roepen : "ik word er akelig van." — 



1 Zag jacob een kopje of glas op den grond staan, hij maakte een omweg om bre- 

 ken te vermijden. 



Eens was hij op het dak der bijgebouwen geklommen. Hij had weinig lust om naar 

 beneden te komen; zelfs vruchten konden hem niet verlokken. Ik liet toen beproeven 

 of het zou gelukken met een glas wijn. Hij nam dit uit de hand van mijn bediende, 

 maar klom onmiddellijk weer naar boven , waar hij het glas met smaak ledigde. "Wierp 

 hij het toen weg? Neen hij klom naar beneden, totdat hij eene bamboe-pagger (hei- 

 ning) kon bereiken, en stak het glas daar, zoo dat het onmogelijk vallen kon , tusseben 

 twee bamboes vast; commentaren zijn onnoodig. 



